Goddess Artemis' Blog

Muhteşem Bir Alıntı

2009-04-30T22:50:00.001+03:00

Günün Özlü Sözü konseptini, arada bir, aklıma estikçe, günün mânâ ve ehemmiyetine uygun olmasına dikkat ederek kullanıyorum. Bugün de o günlerden biri. Çeviri yok. Kaynağını yazıyorum ama özellikle açıklama gereği duymuyorum. Anlayanlar anlamayanlara anlatsın.

Fotoğraf: JoJones

"But he said to me, 'My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness.' Therefore I will boast all the more gladly about my weaknesses, so that Christ's power may rest on me. That is why, for Christ's sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in persecutions, in difficulties. For when I am weak, then I am strong."

Corinthians 12:9-10

Fotoğraf: Eldad Hagar

For talentless jerk.

Bir Mim ve Diğer Şeyler

2009-04-16T14:26:00.002+03:00

Pazartesi sabaha karşı, "Haftanın Güzelleri"ni oluştururken gerçekten keyfim son derece yerindeydi. Öğlene doğru, ülkede olup bitenlerden haberdar oldukça tepemin tası öyle bir attı ve keyfim öylesine kaçtı ki anlatamam. Ama akıl ve ruh sağlığımı korumak adına, maymunluk yapmaya devam ettim. Çünkü öncelikle kendi akıl ve ruh sağlığımı korumakla mükellefim. Kendimi kaybetmenin ne bana ne de yakın çevreme bir faydası olur.

Mâlum konularda susacağım, yazmayacağım. Çünkü düşüncelerimi açıkça ifade etmemin, bir kişiyi bile aydınlatmayacağına, değiştirmeyeceğine dair sarsılmaz bir inancım var artık. Gırtlaklarımıza kadar, hani şu Malatya'da kestikleri gırtlaklarımıza kadar, boka batmış bir haldeyiz. Bunca boktanlığı temizleyecek herhangi bir temizlik malzemesi bilmiyorum. "Yıllarca savaştı sonunda muhtaç kaldı" gibi insanlık dışı, bayağılık abidesi, zavallılık göstergesi manşetler atanların şakşakçılarına; neyi, nasıl anlatabilirsiniz ki? Üstelik niye anlatıp güzel dilinizi kirleteceksiniz ya da kafanızı yoracaksınız? Siktir etmek en güzeli. Yalnızca insan olana laf anlatılabilir, gerisi yalan.

Bu konuda söyleceklerim bu kadar.

Shinobi-chan, memlekete kesin dönüş yaparken Megami-sama'sını unutmamış. Corto Maltese'i ve not defterlerini çok sevdiğimi bildiğinden, Hugo Pratt'in suluboya çizimleriyle süslenmiş nefis bir not defteri; bir de üstünde San Michele in Foro katedralinin fotoğrafı olan bir ayraç hediye etti bana. Buradan kendisine bir defa daha teşekkür ediyorum.

Gelelim Pandoracığımın beni de bulaştırdığı mime: Eğer Erkek/Kadın Olsaydın, Ne Yapardın, Ne Yapmazdın?

Pandora'ya ve diğer blogger arkadaşlara, beni mimlemenin bugünden itibaren 6 ay boyunca yasak olduğunu belirterek, konuyla ilgili düşündüklerimi özetleyeyim:

1000 defa dünyaya gelsem, 1000 defasında da "dişi" olmayı tercih edecek bir insanım. İnsan dışında başka türlerde de (hayvan, bitki) gelsem, yine "dişi" olmayı isterim. Şimdiki algımla, nasıl bir erkek olurdum sorusunun yanıtını veremem ya da neler yapıp yapmayacağımı bilemem. Ne söylesem, şu anki kadın algısı ve bakış açısıyla olacağından hepsi yalan olur.

Ama bu konuda ne hissettiklerini ya da düşündüklerini merak ettiklerim var: Lady Lazarus; DIAGONAL; Handan; Pretty in Pink -> Mimlendiniz!

Haftanın Japon Güzelleri

2009-04-13T16:10:00.000+03:00

Haftaya başlarken son derece keyifli ve mutluyum. Bu pozitif hâlimi sizlerle paylaşmak istedim ve bu haftanın güzellerini, en sevdiğim Japon aktörlerinden seçtim. "Bir numara" dışında hepsine yorum yapmakta serbestsiniz, baştan söyleyeyim de, uyarmadı demeyin! :-p

İlk sırada; bu blogda fotoğraflarına daha önce de yer verdiğim, büyük aşkım Masaya Katô var.

İki numarada; herkesin sevgilisi, deri değiştiren bir yılan gibi rahatça bir karakterden sıyrılıp bir başkasına bürünebilen, Japon değil de Avrupalı ya da Amerikalı olsa, oyunculuğuyla şimdiye kadar bizim Jackie Boy'un rekorunu çoktan geçmiş olacak Tadanobu Asano yer alıyor.

Üçüncü sırayı; kendisini ilk defa Kar-wai Wong'un Duoluo Tianshi ve Chongqing Senlin filmleriyle tanıdığımız, Zhang Yimou'nun Shi Mian Mai Fu'suyla gönüllerimize taht kuran Takeshi Kaneshiro'ya verdim.

Dördüncü aktör, Festival'de daha geçen hafta izlediğim Auitemo Aruitemo'da mükemmel performansıyla göz dolduran, sarkastik tavırları ve gülümsemesiyle baş döndürücü Hiroshi Abe.

Beş beş beş; ilk olarak Azumi'nin psikopat kılıç ustası Bijomaru Mogami rolünde dikkatimi çeken, Chi to Hone, Shinobi: Heart Under Blade ve Mushishi gibi filmlerdeki rolleriyle yükselişte olan Jô Odagiri.

Number 6; henüz 21 yaşındayken Takeshi Kitano'nun Kidzu Rîtan'ında başrol oynayan, ardından Botaru Rowaiaru, Akakage, 46 Okunen no Koi ve Sukiyaki Western Django gibi yapımlarda yer alarak, sektörde ağırlığını koyan Masanobu Ando.

Yedinci sırayı verdiğim aktör; pek sevgili arkadaşım Ceren-chan ve onun gibi "baby face"severler için özel olarak geliyor: Taboo, Izo, Rampo Jigoku ve 46 Okunen no Koi'de göründüğü sahnelerde güzelliğiyle, insanın dikkatini dağıtan ve filme odaklanmayı zorlaştıran Ryûhei Matsuda.

Sekizinci ve son sırayı ise; eski günlerin anısına ve Tampopo'nun hatırına Ken Watanabe'ye ayırdım.

Herkese mükemmel bir hafta dilerim! :o)

Inti Illimani, Dove Cantano Le Nuvole (*)

2009-04-09T14:04:00.001+03:00

Inti İllimani - La Mariposa

Bu sabah, 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali kapsamında, NTV Belgesel Kuşağı'ndan seçtiğim bir yapımı izledim: Inti Illimani, Dove Cantano Le Nuvole.

Aslında, Festivale dair son birkaç yıldır yaptığım şey şu: Japon Sineması'nın seçkin yapıtlarını işaretliyorum ve yalnızca onları izlemeye zaman ayırıyorum. Hatta bu yılkilerden iki tanesini Megami Sama's Blog'da yazdım bile: Aruitemo Aruitemo; Saikaku Ichidai Onna.

Japon Sineması haricinde, eğer programda varsa, Güney Kore, Tayland, Çin, Taiwan Sinemaları'ndan örnekler ilgimi çekiyor. Bir de belgeseller.

Bu yıl, Theo Angelopoulos'un 2004 yılında ilk filmini [Trilogia I: To Livadi Pou Dakryzei] çektiği üçlemesinin, ikinci filmi I Skoni Tou Chronou'yu da izlemeye heveslendim. Film, festival programından kaldırıldı! The Last Temptation of Christ'ın İsa'sı; Platoon'un Çavuş Elias K. Grodin'i; The Boondock Saints'in gerekirse travesti gibi gezen, gay FBI ajanı Paul Smecker'i Willem Dafoe'yu bu filmde de başrolde izleyecektim, olmadı.

Yine izlemek istediğim halde; günleri ve saatleri, günlük yaşantıma uymadığı için bilet alamadığım: Los Bastardos, Perro Come Perro ve Control Alt Delete, bu sene kaçırdıklarımdan.

Belgesele gelince; geleneksel Latin Amerika halk müziği ile rock formunu birleştiren "nueva cansion" akımının, neredeyse 40 yıldır en büyük temsilcisi sayılan ve müziğini yapmaya 1973 - 1988 yılları arasında Şili dışında sürgünde de olsa devam eden; 18 Eylül 1988 sabahı vatanlarına kavuşan Inti Illimani'yi anlatan 79 dakikalık olağanüstü bir çalışma.

Neredeyse tamamını gözyaşlarıma hâkim olamayarak izlediğim belgesel, yalnızca grubun değil; Şili halkının Pinochet zulmünü yenişinin öyküsü gibi. "El pueblo unido jamás será vencido" (**) sözünü ruhuna ve genlerine işlemiş bir milleti kim/nasıl yenebilir ki?!

Inti Illimani'nin yukarıda podcast olarak yer verdiğim, İspanyolca "kelebek" anlamına gelen parçası "La Mariposa"yı; 7 Nisan'da doğum gününü kutlayan, has kan kardeşlerimden biri olan Loststone'un gecikmiş bir doğum günü armağanı niyetine kabul etmesini rica ediyorum.

Sabah belgesel, akşam eğlence... Akışa bırakmanın gerekliliği ve güzelliğinden sıkça bahsediyorum ya; bu akşam da, Ters Ninja'nın Landlord'uyla Soundtrack Gecesi yapacağız. Kendisine bu akşam için ufak birkaç sürprizim de olacak.

Fotoğraf: The Glory of Christ - Stephen B Whatley

Sonrasında, birkaç günlüğüne bloğumla pek ilgilenmeyeceğim. Çünkü, zaten bir süredir devam eden perhizim Cuma günü The Good Friday'e bağlanacak ve Pazar günü de Diriliş Bayramı'nı kutlayacağız. Daha önce bu konularda yazılarım olduğu için, tekrar bahsetmeyi istemiyorum. Herkese güzel bir hafta sonu dilerim, esenlik sizinle olsun!

(*) "Inti Illimani, Bulutların Şarkı Söylediği Yerde"
(**) "Örgütlü bir halkı hiçbir kuvvet yenemez"

Kızılderili Adım

2009-04-06T22:38:00.001+03:00

Pandoracığım, beni uzun zaman önce mimlemişti ve büyük ihtimalle unuttuğumu ya da atladığımı sanıyor, ama unutmadım!

1) Kendinize en uyan Kızılderili adı ne olabilir?

2) Sizinle özdeşleşen, size en yakın hayvan hangisidir? Neden bunu seçtiniz?

Mim sorularını hemen yanıtlayayım:

1. Kendime yakıştırdığım Kızılderili ismi "Ay ışığında kurtlarla koşan". Bu ismi seçme nedenim, hem agresif yapıma uyması, hem yabanî yönümü vurgulaması ve hem de asıl adımla bağlantılı olması. Tabii bu adı almamda, Clarissa Pinkola Estés'in, vakt-i zamanında okuyup etkisinden uzun süre çıkamadığım kitabı Women Who Run With the Wolves: Myths and Stories of the Wild Woman Archetype'ın [Kurtlarla Koşan Kadınlar: Vahşi Kadın Arketipine Dair Mit ve Öyküler] da etkisi büyük.

2. Her ne kadar iyi bir kedisever de olsam, özümde köpek ruhu taşıyorum. Bunu uydurmuyorum; bugün hâlâ Çin, Japonya, Taiwan, Tayland, Güney Kore gibi ülkelerde kullanılan Çin Takvimi de aynısını söylüyor. Bu nedenle, eğer bir hayvan olsaydım köpek olmayı isterdim.

Şimdi adını yazacaklarım kaleye mum diksin, pardon, mim yazsın: Arzu Pınar; Shinobi-chan; Fatoş Beyrut; Esther ve Pretty in Pink -> Mimlendiniz!

Zamanı

2009-04-05T12:46:00.001+03:00

Şimdi; Onitsuka Tiger'ları ayağa geçirip, güneşli sabahlarda uzun yürüşler yapmanın...

Ahbaplarla rahatça sohbet edebilinecek güzel mekânlarda kahve molaları vermenin...

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nden seçilmiş filmleri izlemenin...

Bazı geceler kendini akışa bırakıp, ân'ın tadını çıkarmanın...

Tam zamanı!

İyi ki Geldin Canım Kız

2009-04-04T02:08:00.013+03:00

Var olduğunu ilk öğrendiğim gün, annemin doğum günüydü, sene 2001. Kız kardeşim eşiyle birlikte gelmişti kutlamaya. Anneme hediye olarak bir zarf uzattılar. Anneye hediye çeki armağan edecek tipler olmadıklarından, bir an heyecanla nefesimi tutup, "Olabilir mi acaba?" dedim içimden. Birkaç dakika sonra, tahminimde yanılmadığım ortaya çıktı. Sevinç ve heyecanla hem ağlıyor hem de gülüyorduk.

Cinsiyetini öğrenebilmemiz için birkaç ay beklememiz gerekti. Ama teyzen olarak dua ediyordum kız olman için. Tıpkı senin varlığını öğrendiğim günden tam 25 yıl öncesinde, annenin varlığını öğrendiğim zaman yaptığım gibi. "Lütfen kız kardeşim olsun Yüce Rabbim!" diye dua etmiştim o zaman da.

Doğduğunda alnındaki doğum lekesi, annenin canı çilek çektiğinden midir bilmem, çileğe benziyordu. Sonrasında, izlediğimiz bir animeden [Yume no Hoshi no Button Nose] esinlenerek, "Çilek Ülkesi'nin kraliçesi Düğme Burun" diye seslendim sana uzun zaman.

Ne kadar hızlı geçiyor yıllar. Bak, bugün 7 yıl oluyor sen hayatıma gireli. Çocukluğumdan kalmış bir tekerlemedeki gibi "nar tanesi, nur tanesi, teyzesinin bir tanesi". Akıllı akıllı bakan gözlerini sakladığı gözlükleriyle ailemizin "Harriette Potter"ı. Çok bıkkın ve yorgun olduğum anlarda bile, bildiğim yolda ilerlemeye devam etmek için bana bir "neden" veren senin varlığındır, başka hiçbir şey değil.

Birlikte izlemeyi pek sevdiğimiz Sen to Chihiro no Kamikakushi'nin şarkısını hediye ediyorum sana buradan.

Adını annen koydu; Rabbim de ömrünü sağlıklı, huzurlu ve mutlu eylesin!

İstanbul'dan Enki Bilal Geçti...

2009-04-01T01:04:00.005+03:00

28 Mart 2009 Cumartesi, benim için hayatımdaki unutulmaz an'lara bir yenisini eklediğim özel bir gündü. Enki Bilal, buradaydı... Enki Bilal İstanbul'da adlı sergisinin açılış söyleşisi için Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nu doldurmuş biz hayranlarının karşısında.

Burada size söyleşiden bahsedecek değilim. Merak edenler, Çizgi Roman Okurları Platformu'nun bloğundan okuyabilirler: Enki Bilal Sergisi ve Söyleşisinin Tam Metni

Yalnızca şunu söylemek istiyorum: Bu dünyadan göçmeden; akıllı, zeki, duyarlı, yaratıcı, farkındalık eşiği ve bilinci yüksek, yapmacıksız, alçakgönüllü, gerçek bir sanatçı ve aydın'ın söyleşisine şahit olduğum için kendimi çok şanslı sayıyorum.

Bir de, posterimi imzalatırken, adımı söylemek için kendisine doğru eğildiğimde sorduğum "Kako si?" sorusuna, gözlerinin içi gülerek verdiği "Dobro!" yanıtı; herhalde hayatım boyunca sorduğum sorulara aldığım ve sevdiğim yanıtlar arasında ilk beşe girer.

Olduğundan en az on (sayıyla 10) yaş genç gösteren, "suyun ötesi"nin yetiştirdiği hârika çocuklardan biri olan Enki Bilal'e bizleri yeni yapıtlarıyla sevindireceği sağlıklı ve huzurlu bir ömür diliyor; darısı Neil Gaiman'ı burada görmek isteyenlerin başına diyorum.

Bu vesileyle; cep telefonumun şarjının hıyânetine uğradığım, fotoğraf ya da video görüntüsü alamayacağım diye ağlamaklı olduğum bir anda imdâdıma yetişen, Kadıköy Kız Lisesi'nden dönem arkadaşım Emel Acar Danışman ve eşi Murat Danışman'a sonsuz teşekkürlerimi sunarım.

Seçim Ertesi Güzelleri

2009-03-30T22:30:00.015+03:00

Pollyanna olduk; küçük, kişisel ve/veya bölgesel zaferlerimiz için zil takıp oynuyoruz. Sonunda bu hâle geldik, evet... Getirenler utansın, ne diyeyim! Ama tıpkı ritmini asla bozmayan Kadıköy gibi, biz de ağzımızın tadını bozmuyoruz, kifâyetsiz muhteris yöneticiler uğruna. O koltuklar, koltuk ne ki, insanlar bâki değil. Mezarlıkların girişlerine yazdırdıkları: "Her canlı ölümü tadacaktır" âyetini [edit: ilk yazdığım gibi söz değil, âyetmiş, düzeltme için mermaid'e teşekkür ederim] de anımsatmak isterim buradan, o koltuklarına yapışanlara. Tak diye gidiverirler bir gün, helikopterleri düşer de...

Her neyse, biz tatlı yiyelim tatlı konuşalım, bir yandan da güzellerimize bakalım. Efendim, geçen haftanın güzelleri Roma Katolik Kilisesi mensubu olduklarından pek muhafazakâr pozlar vermişlerdi. Bu haftakiler, seçimlerde yükselen sosyal demokrat oylardan mıdır nedir, açılıp saçılıp coşmuşlar! :-p

İstanbul'da AKP'nin kazanamadığı her ilçe için bir güzel seçtim. Buyrunuz, bakınız, gözünüz gönlünüz açılsın! ;o)

Adalar Güzeli:

Ataşehir Güzeli:

Bakırköy Güzeli:

Beşiktaş Güzeli:

Büyükçekmece Güzeli:

Çatalca Güzeli:

Kadıköy Güzeli:

Kartal Güzeli:

Maltepe Güzeli:

Sarıyer Güzeli:

Silivri Güzeli:

Şişli Güzeli:

Ve son olarak, bir "Güzeller Takımı", rakiplerini silindir gibi ezip geçen cânım İzmir'e armağan olsun:

Etkinliklere Ayrılmış Bir Ay: Nisan

2009-03-27T16:18:00.001+02:00

Seçimleri filan yazdım ya bir önceki yazımda, hikâye aslında hepsi benim için. O kadar farklı bir gündemim var ki, memleketin tamamı yansa lir çalarım karşısına geçip. Bu nedenle özüme dönüp, ajandamdan bahsetmek istiyorum.

İlk olarak, aşağıda yayımladığım podcast'i dikkatlice dinlemenizi istiyorum. Tito & Tarantula'nın bu parçası, bir filmin soundtrack albümünde de yer almıştı; hatta grup bizzat çalıyordu filmin bir sahnesinde. Bu filmin adını & yönetmenini doğru olarak bilecek ve yorum olarak bu yazıya yollayacak ilk kişiye; Chan-wook Park'ın "intikam üçlemesi"nin, bana göre en güzel filmi olan Sympathy For Lady Vengeance'ın DVD'sini ve soundtrack albümünü hediye edeceğim.

Tito & Tarantula, 1997 yılı albümleri Tarantism'den After Dark'ı seslendiriyor

Ajandamdaki etkinlikler, aslında Nisan'da değil yarından itibaren başlıyor. "Enki Bilal İstanbul'da" sergisiyle açılışı yapıyorum. Yarın önemli bir etkinlik daha var: 18. İstanbul Japonca Konuşma Yarışması. Ama bu yarışma her yıl tekrarlandığından ve önceki yıllarda da izleyici olarak katılmış olduğumdan; üstelik Enki Bilal kendi sergisini açmaya her zaman gelmediğinden, tercihimi pek sevgili çizerden yana kullanıyorum.

Mâlumunuz 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali, bu yıl 4 - 19 Nisan tarihleri arasında gerçekleştirilecek. Son 10 yıldır hep yaptığım gibi, pek az film seçtim [tabii ki ağırlık, ödüllü Japon filmlerinde], başlama gongunun sesini duymayı bekliyorum. Bu vesileyle, film seçimimde değerli görüşlerinden yararlandığım Ezgi ve Tuğba hanımefendilere; beni bilet kuyruklarında sürünmekten kurtarmanın ötesinde, biletleri ayağıma getirten ve üstüne üstlük hediye eden, can kardeşim Orkide Çeçen Akçal'a en içten teşekkürlerimi sunuyorum.

Okumanın, öğrenmenin, keşfetmenin sonu yok! Bu bloğun okurları, yazarının, True Crime ve Crime Fiction janrında yazılmış eserleri, su içercesine okuduğunu iyi bilirler. Bu defa elime geçen roman serisi, çevirisi Aydın Ant tarafından yapılıp İnkılâp Kitabevi'nce yayımlanmış, İsveçli polis dedektifi Martin Beck'in maceraları. İsveçli karı-koca yazarlar Maj Sjöwall ve Per Wahlöö'nün on romanlık serisinin altı tanesi elimin altında. Yıllardır müptelâsı olduğum Norveçli yazar Ingvar Ambjørnsen'in ardından, İskandinavya'dan gelen bu serin ve keskin esintiyi yaratan çifte de hayran olmamak imkânsız gibi bir şey.

Film Festivali başladı diye DVD koleksiyonumu ihmâl etmiyorum tabii. Sean Penn'e "En İyi Erkek Oyuncu" dalında ikinci Oscar'ını kazandıran Milk; biri Norveç'ten, biri İsveç'ten ve biri Hollywood'dan, üç farklı vampir filmi: Låt den rätte komma in, Vampyrer ve Twilight; Guy Ritchie'nin son bombası Rock'n'Rolla; yüreklerimizi titretmeyi çok iyi bilen Kar-wai Wong'un Dung Che Sai Duk'u koleksiyonuma eklenenlerden sadece birkaçı.

O değil de, senden istediğim birkaç film daha vardı Kızılca, ne oldu onlara? ;o)

Yerel Seçimlere Üç Gün Kala: Çatışan Değerlerimiz

2009-03-26T00:26:00.015+02:00

29 Mart 2009 Yerel Seçimleri'ne üç gün kaldı. Sizler ne yapacaksınız bilemem ama neredeyse 100 yıldır Kadıköylü olan bir ailenin mensubu olarak, ritmimizi bozmadığımızı ve bozmayacağımızı söylüyorum: Kadıköylülerin Selamı Var!

Yeri gelmişken, Prof.Dr. Özcan Köknel'in Çatışan Değerlerimiz kitabından yapılmış bir alıntıya yer vermek istiyorum:

Soru: "Erkek kedi, bir ağaca çıkmış ve inmek bilmiyor. Kediyi o ağaçtan indirmek için ne yaparsınız?"

Seçenekler:

1. Ağaca tırmanırsınız.

2. Merdiven dayayıp tırmanırsınız.

3. "Gel pisi pisi" diye seslenirsiniz.

4. Dişi bir kedi getirirsiniz.

5. İtfaiyeyi çağırırsınız.

Değerlendirme:

1. Ağaca tırmandıysanız; cesur ve girişkensiniz. İyi bir "satış temsilcisi" olursunuz.

2. Ağaca merdiven dayadıysanız; hedefe hangi yöntemle ulaşacağınızı planlayabiliyorsunuz. İyi bir "halkla ilişkiler müdürü" olursunuz.

3. "Gel pisi pisi" diye seslendiyseniz, saflık derecesinde iyimsersiniz. Ne yaparsanız yapın, sakın kendi işinizi kurmayın.

4. Dişi bir kedi getirdiyseniz; kendi işinizi kurup çok başarılı ve ünlü olabilirsiniz.

5. İtfaiye gibi kurtarıcı görevlileri aradıysanız; sorumluluğu başkalarına atmayı beceren, iyi bir "üst düzey yönetici" olursunuz.

Bu alıntıya, şöyle eklemeler yapılmış:

6. Ağacı kesersiniz, böylece başka kedilerin çıkmasını da engellemiş olursunuz. Sizden mükemmel bir "kamu yöneticisi" olur.

7. "Bana ne" deyip yolunuza devam edersiniz. Sizden çok iyi bir "Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı" olur.

8. Kendiniz dişi kedi kılığına girip ağacın altında cilve yaparsınız. Magazin medyası peşinizi bırakmaz, "şöhret" olursunuz.

9. Kediyi silahla vurursunuz ve ağaçtan düşer. Amaç kediyi ağaçtan indirmek değil miydi? Sizden çok iyi bir "paşa" olur "netekim!"

10. Yüksekçe bir yere çıkıp çevrede biriken topluluğa kedileri ne kadar sevdiğinizi anlatırsınız. Sizden çok iyi "CHP genel başkanı" olur.

11. Kediye bağırıp çağırıp, hakaret ve tehdit ederek indirmeye kalkarsanız; sizden çok iyi "AKP genel başkanı" olur.

Kedi Fotoğrafları: fofurasfelinas

Mânâ Prensesliğine Soyunmanın Hiç Alemi Yok

2009-03-22T21:52:00.004+02:00

Bundan 13 gün önce NaKHaRcığımla birlikte Rum Ortodoks inancının kutsal saydığı mekânlardan birine gittik. Bilen biliyor, Ayia Katherina Ayazması'na. Orada elimizi yüzümüzü yıkayıp, dua edip, adakta bulunduk. Daha önce de kimi dua ve isteklerde bulunmuş, yanıtını ise hemen akabinde almıştım. [Bu bağlamda Azize'nin, hemcinslerine, yanıtları çok daha net ve çabuk verdiğini de söylemeden geçmeyeyim.]

Bu defa Azize'den ricam, -artık gerçekleştiğine göre rahatça söyleyebilirim-, "birisinin gerçek yüzünü bana göstermesi"ydi. Geçen zaman zarfında, Azize, farklı yollarla bana işaret etti. Ondan rica etmemin ertesi gününden başlayarak. Anlamadım, anlamazdan gelmeye çalıştım, anlamak istemedim... Hayır, anlayamayacak kadar âciz ya da muhtaç olduğumdan değil. Olan bitene bir mânâ veremediğimden, bir anlam/neden arayıp da bulamadığımdan.

Tâ ki, bu akşamüstüne kadar. Bu akşamüstü karşıma çıkardı, hem de hiç beklemediğim bir anda. Ve âdeta "Hâlâ mı anlamamakta ısrarlısın? Al gözünle gör, o halde!" dedi bana.

Eskiden blogger profile'ımda, beni tanımlayan sıfatlar olarak "geri zekâlı ve terbiyesiz" yazardı. Yine eski bir yazıma yorum bırakan sevgili aynasilgisi, "bu arada profil yazındaki gerizekalı kelimesini çıkartıp ve yerine daha anlamlı bir tanımlama koyarsın belki bir gün" demişti de; ben de gaza gelip, kendimi akıllı sınıfına koyup, değiştirmiştim profil yazısını.

Gördün mü aynasilgisi, sonradan sokma akılla ancak bu kadar oluyormuş, buraya kadar. Bir anlam aramaya çalışmak bile, zekâ geriliğinin işareti değil mi sorarım sana?

İnsan olmayandan, insanî bir davranış veya tavır beklemek kadar gerzekçe kaç tane şey sayabilirsiniz bana?

Ah, Esat hocam, ne kadar uyardın bu hayat öğrencini ama bak mezarın daha yerine oturmadan unuttu bu gerzek söylediklerini. Cehenneme giden yolun iyi niyet taşlarıyla döşeli olduğunu. Hak etmeyen hiç kimseye, gereğinden fazla ilgi gösterilmemesi gerektiğini.

Perihan Mağden'in kimi eski yazılarını çok severim. Onlardan birinden yaptığım bir alıntıyla bitiriyorum söyleyeceklerimi;

"Asla; ama asla 'mânâ prensesliği'ne soyunmayın. Öküzün altında buzağı, konuşmalarda mânâ aramayın. Buna kendinizi eğitirseniz, ki eğitmek ağır bir kelime, niyeti bozarsanız (evet, niyet anahtar kelime) var olan mânâ çılgınlığından sıyırtmanız mümkündür. Mânâ peşinde saçı başı ağartmanın zırnık âlemi yok. Zirâ 'mânâ' yok. Hiçbir şeyde."

Bu konuda sonsuza dek susabilirim... Sustum!

N.B. Yazıyı yorumlara kapatmak istemedim. Bu dipnotu da verip vermemekte kararsız kaldım ama çeşmeye testiyle giden oğluna, daha evden çıkarken bir tokat aşkeden Hoca Nasreddin misâli eklemeden geçemeyeceğim: "Aaaaa, ne oldu ki şimdi canım?" türü, özele girmeye meraklı hiçbir yoruma yanıt vermeyeceğimi bilmenizi istedim.

Enki Bilal, İstanbul'a Geliyor

2009-03-20T11:44:00.002+02:00

Pek çok insanın, adını ilk defa, yönettiği Immortel, Ad Vitam adlı filmle duyduğu Fransız çizer, senarist, illüstratör, yönetmen Enki Bilal; 28 Mart 2009 Cumartesi günü, saat 14:00'de, Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nda hayranları ile buluşacak.

Sergisi 28 Mart - 2 Mayıs 2009 tarihleri arasında, Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nda sürecek sanatçı [Enes Bilaloviç], 1951'de Belgrad'da doğdu. Bosnalı bir Müslüman olan babası, terziliğini yaptığı Tito ile birlikte Nazilere karşı savaşır. Çek asıllı bir Katolik olan annesi, çocukluk yıllarında Enes'i "Enki" diye çağırmaya başlar. Enki Bilal, savaştan yeni çıkmış ve hâlâ II. Dünya Savaşı'nın izlerini taşıyan bu şehirde, birbirinden farklı birçok etnisiteye ve dine mensup insanlarla beraber büyür.

Savaş sonrası, babası Paris'e çalışmaya gider. Zorlu bir tren yolculuğundan sonra annesi ve kız kardeşiyle birlikte Enki de babasıyla Paris'te buluşur. Aslında Paris, Amerika Birleşik Devletleri'ne göç için ilk duraktır; ancak, -Tanrıya şükürler olsun ki- aile Fransa'da kalmayı tercih eder.

Fransızcayı çabucak öğrenen Enki'nin arkadaşlarından biri onu Tenten ve Spirou'yla tanıştırır. Böylece, Enki Bilal'in çizerlik macerası başlamış olur.

Çizgi romanı yeniden zirveye çıkaran, eserleri dünya çapında bir üne sahip olan sanatçının sergisinde; orijinal eserlerin yanı sıra Murat Cem Şerbetci Koleksiyonu'na ait imzalı-sayılı serigraf ve litograf baskılar, afişler, heykel ve saat tasarımları, posta pulları ve kartpostallar gibi eserler yer alacak. Bu eserler arasında çok nadir bulunan Horus heykelciği ve Hyperion saati de bulunuyor.

Neredeyse 80'li yılların ortasından beri takip ettiğim sanatçının, "Enki Bilal İstanbul'da" adlı sergisi, yalnızca benim gibi ağır hayranlarının değil; çizgi romanı, karikatürü, animeyi, mangayı; kısacası, büyülü dünyalara dalmayı ve derinlik sarhoşluğunu seven herkesin mutlaka gitmesi, görmesi gereken bir etkinlik.

Çantamın İçinde Ne Yok Ki?

2009-03-19T13:12:00.001+02:00

Hadsizin Başkanı ranini'yi, ranini de beni mimlemiş ve soruyor: "Çantanın içinde neler var?"

Yukarıdaki fotoğrafı cep telefonumla çektim. Herhangi bir marka görünmesin diye de, oldukça dikkatli davranmaya çalıştım. İşbu nedenle çantanın içindekilerinin çoğu görüntülenemedi ama sayıp dökebilirim.

* Not defterim, ince ve zarif dolmakalemim, Japonya'dan gelme kurşunkalemim ve silgim

* Parfümümüm & deodorantım [aynı ürünün türevleri]

* Cüzdanım & bozuk para çantam

* Hâlihazırda bitirmiş olsam da, elimin altında olmasından dönemsel olarak hoşlandığım kitap

* Özel kılıfıyla birlikte, Kamboçya'dan hediye gelmiş hashi'm

* Anahtarlıklarım

* Her an seyahate çıkacakmışım gibi çantamdan hiç çıkarmadığım: diş fırçam; diş macunum; saç fırçam; duş bonem; ağrı kesicisinden kas gevşeticisine, her sabah gözümü açar açmaz almam gereken sentetik tiroid hormonundan non-sedatif antihistaminiğine kadar çeşitli ilaçlar; günlük ped ve tampon; kağıt mendil ve ıslak mendil paketleri

* İki ayrı hattım için iki cep telefonu

* İçinde bulunulan haftanın Uykusuz ve Penguen dergileri; Japon Başkonsolosluğu'nun yayını olan Nipponia; Cafe Bunka'nın tanıtım broşürü

* Lady Vengeance'ın göz makyajını yapabilmem için gerekli olan rengin olduğu Kryolan far [marka belirtmemin nedeni, almak isteyen olabilir düşüncesinden], eyeliner, rimel, 2 adet ruj

* 2 paket sigara ve en az 2 çakmak: Pall Mall [red box] ve Virginia Slims; sigara içilmeyen ortama girersem korkusuyla en keskininden bir paket yeşil naneli sakız

Eveeeet, sıra geldi mimlemeye: Aydan; Pandora; Sena ve Zoitsa -> Mimlendiniz!

Haftanın Güzelleri

2009-03-16T09:48:00.000+02:00

ya da Bir Dini Bilinçli Olarak Seçme Nedenleri

Gaykedi'nin her Pazartesi yayımladığı "Haftanın Güzeli" konseptli yazıları mâlumunuz. Bu hafta coşarak, yayımladığı 12'si bir arada [Son Akşam Yemeği'ne mi gönderme yapıyorsun kardeşim, nedir? :-p] Haftanın Güzelleri arasından bir güzel seçmemizi istemiş. Yorumumu yolladım, o ayrı da... Dedim ki, gaykedi yapar da ben yapamaz mıyım? Buyrun bakın bakalım, bendeki "Haftanın Güzelleri"nin arasından hangisini beğeneceksiniz? Benim ilk tercihim tabii ki, 8 numara. Ardından, 5 numara ve Altar Boy [6 numara] da iyi gidermiş. Söyleyin bakalım sizin favoriniz hangisi?

Bu yazı için bana poz vermekten çekinmeyen, Vatikan'daki Roma Katolik Kilisesi rahiplerine bir defa daha buradan teşekkür ediyor; beni "misyonerlik" yapmakla itham eden ve en hafif tabirle "gerzek" diyebileceğim blogger'lara da "kapak olsun" diyorum! ;o)

Khalil Gibran'dan... (*)

2009-03-13T09:44:00.000+02:00

. . .

Dostum, ben göründüğüm gibi değilim. Görüntü, kuşandığım bir giysidir ancak beni senin kuşkularından ve seni benim ihmallerimden koruyacak dikkatle dokunmuş bir giysi.

İçimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik konağında oturur ve sonsuza kadar orada kalacak, anlaşılmadan, yaklaşılmadan.

Ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenmeni isterim –çünkü sözlerim senin düşüncelerinden ve yaptıklarım gerçekleşmiş umutlarından başka bir şey değil.

Sen, “rüzgar doğuya doğru esecek,” dediğinde, ben “evet, doğuya doğru esecek,” diyeceğim; çünkü aklımın rüzgarda değil de denizde olduğunu bilmeni istemem.

Denize dair düşüncelerimi ne anlayabilirsin, ne de anlamanı isterim.

Seninle gün olan, dostum, benimle gecedir: Tepelerin üstünde dans eden öğle vakti ve vadileri aşan mor gölge hakkında konuştuğum zaman bile. Çünkü sen ne benim karanlığımın şarkılarını işitebilirsin, ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin –ve ben de senin işitmeni ya da görmeni hiç istemem. Geceyle yalnız olmak isterim.

Sen kendi cennetine çıkarken ben kendi cehennemime düşerim –sen köprüsün uçurumun karşısından bana; “eşim, yoldaşım,“ diye seslendiğin zaman da sana karşıdan, “yoldaşım, eşim,” diye seslenirim –çünkü cehennemimi görmeni istemem. Alev senin görünümünü yakmak ve duman burun deliklerini doldurmak ister. Ve ben cehennemimi senin oraya gelmeni istemeyecek kadar çok severim. Cehennemde tek başıma kalmak isterim.

Sen gerçek’i, güzellik’i ve doğruluk’u seversin ve ben senin hatırın için bunları sevmenin iyi ve uygun olduğunu söylerim. Fakat içimden senin sevgine gülüp geçerim. Yine de gülüşümü görmeni istemem. Tek başıma gülmek isterim.

Dostum, sen iyisin, dikkatlisin, akıllısın; hatta sen mükemmelsin –ve ben de seninle akıllıca ve dikkatli konuşurum. Ve ben yine de deliyim. Fakat deliliğimi gizlerim. Tek başıma deli olmak isterim.

Dostum, sen benim dostum değilsin, fakat bunu sana nasıl anlatabilirim? Benim yolum senin yolun değil, yine de birlikte, el ele yürüyoruz.

. . .

Fotoğraflar: cmiper

(*) Zor bir zamanımda, bana Khalil Gibran'dan bu satırları anımsatan talentless jerk'e teşekkürlerimle!

Hayat Öğretmenimi Kaybettim

2009-03-11T09:32:00.002+02:00

Dün öğleden sonra; eski doktorum, hayat öğretmenim, yaşam üstadım Prof. Dr. Esat Oğuz Göktepe'yi bir kalp krizi sonucu kaybettiğimizi öğrendim. Acım çok büyük. Aralarında benim de olduğum, tanıdığım/tanımadığım o kadar çok insana yardımı olmuştur ki... Bir Sosyopatın bir Şizofrenden çok daha tehlikeli olduğunu, Borderline Kişilik Bozukluğu olanlarla Bipolar rahatsızlığından muzdarip insanların karıştırılmaması gerektiğini ve daha pek çok şeyi... hep O'ndan öğrendim.

Hepsinden ve her şeyden önemlisi; kendimi olduğum gibi kabul edip kendimle barışmamı, hayatı sevmemi sağlayan insandı. Şimdi, o dönemde terapime katılmalarına izin verdiğim intern'lerle nasıl dalga geçtiğimizi anımsadıkça ağlıyorum.

Dust In The Wind- Kansas

Yukarıdaki fotoğrafımız, 1997 yılından kalma olmalı. Benim derdim hallolmuştu ama tanıdıklarımı ve O'nun yardımına ihtiyacı olduğunu düşündüklerimi, O'na götürmeye devam ettim. Üstad, hiç hoşlanmazdı böyle fotoğraf filan çekilmesinden. Ama hatırımı kırmamıştı. Böylelikle, O'ndan bir anı kaldı bende.

Solgun sepyaya basılmış bu fotoğrafımıza bakarken, hayatı bana öğreten bu harika insanı [daha önce de yayımlamış olduğum bir podcast'le] Kansas'ın Dust In The Wind adlı parçasıyla uğurluyorum.

Hepimiz rüzgarda savrulan toz zerrecikleriyiz Esat hocam ve umarım bir gün, tekrar bir araya geleceğiz.

Veda Etmenin Gücü

2009-03-10T08:28:00.004+02:00

Eskiden acıtırdı bu tip şeyler. Ama zamanla katılaşıyor ve -eğer buna güçlenmek denilebilirse- güçleniyor insan. En fazla birkaç damla gözyaşı, sonra geçip gidiyor yaz yağmuru gibi. Hatta çekip gitmeye bahane arıyor, gitmeyi arzuluyor ve özlüyor. Gitmeye can atıyor; şarkıda dendiği gibi: I yearn to say good-bye.

Daha fazla söze gerek kalmıyor.

Fotoğraf: images of joy / Busy at times

Your heart is not open so I must go
The spell has been broken, I loved you so
Freedom comes when you learn to let go
Creation comes when you learn to say no

You were my lesson I had to learn
I was your fortress you had to burn
Pain is a warning that something's wrong
I pray to God that it won't be long
Do ya wanna go higher?

There's nothing left to try
There's no place left to hide
There's no greater power
Than the power of good-bye

Your heart is not open so I must go
The spell has been broken, I loved you so
You were my lesson I had to learn
I was your fortress

There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power
Than the power of good-bye

Learn to say good-bye
I yearn to say good-bye

Madonna'nın sesinden dinlemek için: The Power of Good-bye

Fotoğraf: SEBABO

Bir Cadı Masalı: Bööö

2009-03-07T09:37:00.004+02:00

Kuzeyin Kötü Cadısı [Wicked Witch of The North] Seyyah'ın süpürgesine binip bizim diyarlara uçtuğunu biliyordum. Batının Kötü Cadısı [Wicked Witch of The West] Pandora ile Doğunun Kötü Cadısı [Wicked Witch of The East] Karôshi de geldi. Eh, bir de Tanrıça yakışırdı yanlarına, coven'ı oluşturmak için. Böylece buluştu büyük konsey.

Ritüeller tamamlandıktan sonra, kendimizi eğlenceye ve coşkuya verdik. Tanrıça, kalabalıklardan hoşlanmadığı [esasen insanlardan pek hoşlanmadığı] için, daha önce de alternatif bir buluşmaya imza atmıştı. Bu buluşma da, en az ilki kadar hoş ve neşeli geçti. Kahkahalarımız ormanı çınlattı, düşmanları ürkütüp kaçırdı, dostlar coşkuya ortak olmak için yanımıza koştu.

Sabahın ilk ışıkları yüzlerini aydınlatmaya başlamadan hemen önce; gümüş ışıklı Tanrıça, Olympos'a doğru süzülürken, cadılar da süpürgelerine bindiler. Herkes kendi yönüne doğru giderken, bu güzel buluşmayı en kısa sürede tekrarlayacaklarını biliyorlardı.

Merhaba Canım

2009-03-04T04:03:00.005+02:00

Ben az konuşan çok yorulan biriyim
Şarabı helvayla içmeyi severim
Hiç namaz kılmadım şimdiye kadar
Annemi ve Allahı da çok severim
Annem de Allahı çok sever
Biz bütün aile zaten biraz
Allahı ve kedileri çok severiz

Hayat trajik bir homoseksüeldir
Bence bütün homoseksüeller Adonis'tir biraz
Çünkü bütün sarhoşluklar biraz
Freud'un alkolsüz sayıklamalarıdır

Siz inanmayın bir gün değişir elbet
Güneşe ve penise tapan rüzgarın yönü
Çünkü ben okumuştum muydu neydi
Bir yerlerde Tanrılara kadın satıldığını
Ah canım Aristophanes

Barışı ve eşek arılarını hiç unutmuyorum
Ölümü de bir giz gibi içimde
Ölümü Tanrıya saklıyorum
Ve bir gün hiç anlamayacaksınız

Güneşe ve erkekliğe büyüyen vücudum
Düşüverecek ellerinizden ve
Bir gün elbette
Zeki Müren'i seveceksiniz
(Zeki Müren'i seviniz)

Arkadaş Zekâi Özger

Fotoğraflar: Uncle Phooey - Explore (set)

* gaykedi & NaKHaR'a ithafen *

Nasıl Olacak Bu İşler?

2009-02-28T01:34:00.000+02:00

Türk karikatürünün yeni yeteneklerinden Cihan Ceylan'ın çizgisini Kemik ve Fermuar dergilerinden beri ilgi ve beğeniyle takip ettiğimi söylemiştim.

Çalışmalarına Uykusuz'da devam eden karikatürist, birkaç haftadır köşesinde "Sevgili Kızlar - Nasıl Olucak?" adında, kadın-erkek ilişkilerine hoş dokundurmalar yapan bir kare çiziyor. Aşağıdaki örneklere bakınca, insan cidden sormadan edemiyor: Nasıl Olacak Bu İşler?

Cihan Ceylan'dan, Adem ve Lilith'den beri süregelen bu çekişme ve anlaşamama durumlarına dair karikatürlerine devam etmesini rica ediyor; yazıyı Erica Jong'un özlü bir sözüyle bitiriyorum:

"Erkekler ve kadınlar, kadınlar ve erkekler: bu iş yatar!"

Men and Other Reptiles - Contemporary Books, Inc. - 1993

Ya Google Sapıttı Ya Blogger, Emin Değilim

2009-02-24T18:52:00.001+02:00

Dün Cenovalı Ninja'dan gelen bir mesajla duruma uyandım. "Gaddesu-Sama, neden beni takip etmekten vazgeçtiniz?" diye sormuş. A aaaaaaaa, üstüme iyilik sağlık! Ne bırakması yahu? Takip etmeyi bırakacağım en son blog seninki sevgili Shinobi. Şunun şurasında kaç Japon ruhlu [yamato damashii] blogger'ız toplamda?

Reader'ımda kayıtlı; dashboard'ımda görünüyor; e bloğuna da girdim: "Bu bloğu izlemeyi durdur" mesajı da çıktı, yani takibim devam ediyor. O zaman ne bu?

Sonra dikkat ettim, birkaç gündür dashboard'ıma göre beni takip edenlerin sayısı azaldıkça azalıyor. Geçen gün 5 kişi birden eksilmişti, bugün 2 kişi daha. Zaten altı üstü kaç kişi tarafından takip ediliyorum ki? Pek az.

Mesele, takip eden kişi sayısı değil. Herkes herkesi sevmek, izlemek ve okumak mecburiyetinde değil. Ancak, bir günde 5 kişi birden sizi takip edenler listesinden yok olunca, "ulan ne yazdım ki, bu insanlar bozulup/kırılıp/alınıp okumaktan vazgeçtiler?" diye soruyor insan kendine.

Bu düşüncelerin üstüne Shinobi'nin mesajı da gelince, "yoksa Google ya da Blogger'ın sapıtması nedeniyle mi sayı azalmış görünüyor?" diye aklıma geldi. Sizinle paylaşayım, fikir sorayım dedim.

Bloğumun sağındaki kolonda [Blogroll] isimleri olan ve linklerini verdiğim tüm site ve blogları, olabildiğince eşzamanlı olarak izlemeye, okumaya devam ediyorum. Kullandığım tema oldukça eski [ve değiştirmeye de hiç niyetim yok], yani bir yazı yayımladığınızda bloğunuzun linki en üste çıkmıyor ama bu, reader'ıma düştüğü anda okumaya başladığım gerçeğini değiştirmiyor.

Belki de tüm kabahat bir türlü Beta ruhundan kurtulamayan [Google iyiydi de çevresi kötüydü! :-p] ve hâlâ Google Chrome'un Linux dağıtımlarında kullanılabilecek versiyonunu çıkarmayan Google'dadır.

Geisha No Ashi: Bir Geyşanın Ayakları

2009-02-23T03:24:00.011+02:00

Bir yandan 81. Akademi Ödülleri'ne bakarken, bir yandan da "tipik kadın bloğu" gibi bir yazı yazmayı deniyorum. Tanrı'ya şükürler olsun ki, bu yıl simültane çevirememe ve altyazı rezaleti olmadan güzel bir show izleme şansımız oluyor. Bu yılki sunucu Hugh "Wolverine" Jackman'ın açılıştaki performansı inanılmaz!

Burada gördüğünüz ayakkabı ve çizme modelleri, Japon geisha'larının ayakkabılarından esinlenerek moda dünyasına sunulmuş.

Megami Sama's Blog'da geisha'ların günlük yaşantılarına dair bir şeylere yer vermiştim.

Ancak hayatta "gerçek" ile "sunulan" arasında oldukça ciddi bir fark olduğunu, gözüyle görmeden anlayamıyor insanoğlu. Aşağıda fotoğraflarını göreceğiniz yaşlı geisha'nın ayaklarına dikkatlice bakmanızı istiyorum. En fazla bir sigara paketi büyüklüğünden olan bu ayakkabıları giymek uğruna çektiklerini ve ne hâle geldiğini görmenizi. Bakalım o zaman, geleneğe dayanan modanın ürünlerini tüketmek için hâlâ hevesli olabilecek misiniz?

N.B. Modadan, alışverişten, ayakkabılardan, çantalardan; genel anlamda "gereksizce abartılan" ve "kadınsı" olduğuna inanılan [kadınlığın anlamının yüklenmeye çalışıldığı] her şeyden tiksiniyorum. Yine "tipik kadın bloğu" gibi yazamadım sanırım!

Güzel Bir Cumartesi'den Kalanlar

2009-02-22T04:22:00.002+02:00

Dolu dolu geçti bu Cumartesi. Önce !f Istanbul 2009 kapsamında ve ilk defa Anadolu yakasında bir festival filmi izledim. Megami Sama's Blog'da da ayrıntılı olarak yazdım: Sukai Kurora [a.k.a. The Sky Crawlers].

Filmi CKM'nin en üst katındaki büyük ve güzel tiyatro salonunda gösterdiler. Filmden çıkınca, önce giriş katındaki Kibele Kitabevi'ne uğrayıp, Shoko Tendo'nun "Bir Gangsterin Kızının Anıları" alt başlığıyla kaleme aldığı, otobiyografik romanı Yakuza Moon'u [Yakuza Ayı] aldım.

Ardından, Hayal Kahvesi'ne girip, güzel bir Sezar Salatası söyledim. Siparişimi beklerken, bir yandan kitaba başlamıştım bile. Üstteki fotoğrafta görülen salatam gelince, kitabı bırakıp yemeye koyuldum.

Bir yandan da etrafımdaki insanlara göz ucuyla bakıyordum. Cumartesi günü olduğundan mıdır, yoksa havanın soğukluğundan mı bilemiyorum; bir sürü küçük çocuk ve anneleri etrafımdaydı ki -üzgünüm ama- bundan hiç mi hiç hoşlanmam. Koşturanlar, oyun oynayanlar, annelerinin yemek yedirmeye çalıştıkları... Tam bir curcuna. Bakıp bakıp, çocuk yapmaya hiç kalkışmadığım için kendimi bir defa daha tebrik ettim. Bir şey değil, "evlat katili" olurdum [işin midemi kaldıran simbiyotik yönüne hiç girmiyorum bile], bugün gördüklerimin yarısını yapmaya kalksaydı benimki. Çocuklara karşı, -evet, yine üzgünüm- hiç hoşgörülü ve sabırlı değilim. Benden uzak olsunlar!

Yemek sefâmı çevremdekilerin verdiği rahatsızlık nedeniyle fazla uzatmadan, bitişikteki D&R mağazasına geçtim ki ne göreyim!

Tiglon ve BirFilm el ele vermişler; sanki yazdıklarımı okumuşlar, söylediklerime kulak vermişler gibi "Takeshi Kitano Collection" adlı bir DVD serisi oluşturmuşlar. Hemen dükkandaki birkaç tanesini satın aldım, olmayanları da getirtip bana haber verecekler.

Zıplaya hoplaya eve döndüm. Şimdi kitabıma gömüleceğim. Herkese güzel bir Pazar günü diliyorum! :o)

Yıkılmaz Sandığım Bir Dev Çınar Daha Devrildi

2009-02-18T00:18:00.011+02:00

Gazanfer Özcan [27 Ocak 1931 - 17 Şubat 2009]

Akşam saatlerinde, vefatını öğrendiğimden beri zırlıyorum. Aslında sevmiyorum bunu, daha doğrusu kızıyorum kendime ağlayıp durduğum için. Hep söylerim, ölenin arkasından ağlamak, kalanların bencilliğindendir çoğunlukla. Ölen kişiyi bir daha göremeyeceklerini bilmenin ve buna üzülmenin dışa vurumudur feryatlar. Ama tutamıyorum işte kendimi...

Yeni nesillerin "Avrupa Yakası" dizisindeki Tahsin Sütçüoğlu karakteriyle, biraz daha tevellüdü eskilerin ise "Kuruntu Ailesi" dizisinden Hüsnü Kuruntu olarak tanıdıkları Gazanfer Özcan; rahmetli Feridun Karakaya [a.k.a. Cilali İbo] gibi, sinema ve televizyon dışında, çocuk denebilecek yaşta götürüldüğüm tiyatro oyunlarından tanıdığım bir isim. Eşiyle birlikte kurduğu, "Gazanfer Özcan & Gönül Ülkü Tiyatrosu"nda sergiledikleri oyunlarından çoğunu izleme şansım oldu.

Adile Naşit ve Ayşen Gruda'yla bir oyunda

Ah, o vodviller... Yalnızca Şehir Tiyatroları veya Devlet Tiyatrolarının değil, Özel Tiyatroların da altın yılları... Bir sürü harika oyuncuyu, canlı kanlı, iki adım ötemizde izleyebildiğimiz zamanlar: Adile Naşit, Selim Naşit (Özcan), Nisa Serezli, İsmet Ay, Suna Pekuysal, Savaş Dinçel... İlk anda aklıma gelen isimler.

Ne kadar çok giden var... Ben mi çok yaşlandım? "La nostalgie n'est plus ce qu'elle était" adını vermiş Simone Signoret, anılarını yazdığı kitabına. Ne doğru!

Her gidenle birlikte, daha iyi anlıyorum ki -üç otuzluk olmasam da- devir benim devrim değil artık. Biliyorum, bu tâziye yazısına hiç yakışmayacak ama Neyzen Tevfik, şu an hissettiğim üzüntüyü ve öfkeyi şu beyitinde tam olarak yansıtmış:

Bana yâr olmayan devr-i devrânın,
İzzet-i ikrâmını sikeyim.
Yansın ibneler alayı,
Su veren itfaiyenin hortumunu sikeyim.

Evet, yansın kavrulsun hepsi de: Ulusal kanalların hepsi birbirinin aynı, taklit, yapmacık, kalitesiz dizileri; bir boka benzemeyen Türk filmleri; "avam" sözcüğünün anlamını gösteren bayağı yarışma programları; kendini sanatçı sanan şarlatanlar... Ben de lir çalayım karşılarına geçip, büyük bir zevkle.

Başıma ağrılar giriyor. Gidip bir duble daha Chivas Regal doldurayım, üç buzlu. Ancak o paklar beni bu saatten sonra. Ne diyordum? Başımız sağolsun! >:~(

Tahsil Cehaleti Alır, Eşeklik Bâki Kalır

2009-02-17T17:48:00.003+02:00

Yazımın başlığını oluşturan özlü söz Ziya Paşa'ya ait ve babamın sıklıkla kullandığı sözlerden biri. Gelelim konumuzla ilgisine...

Pigmelerle Dans Eden'in, Facebook'tan bir garip diyalog: Eblehim ben! yazısını okuyunca, aklıma düştü. Eskiden birtakım "instant messenger" programları vardı ve ben onları kullanırdım. İlk önce siyah bir arayüzü olan sade ve kolay kullanımlı Freetel vardı. Freetel'in güzel yanı, cümle âlem MiRC kullanırken, pek az Türk oluşuydu. Dünyanın dört bir yanından insanlarla sohbet [sohbet yerine sohpet diyenleri sabah akşam falakaya yatırma arzusundayım!] edebiliyordunuz. Yoksa nereden bulacağım Yeni Zelanda'dan ya da Panama'dan chat yapacak insanı? Bir Fransız vardı, başımın belâsı; kavga edip duruyorduk "Ermeni Soykırımı, Cezayir Soykırımı" diye diye.

Ardından, MiRC günleri başladı. ICQ'yu ise, neredeyse ilk çıktığı zamandan beri (1996) kullanıyordum. Ama pek az insanda numaram vardı ve yalnızca şahsen tanıdığım kişileri listeme alıyordum; çünkü infomda yazanlar gerçek bilgilerdi. Daha sonra, infomdaki kişisel bilgileri yazmayarak ikinci bir ICQ numarası daha aldım. Ses çıkarmadan, insanları rahatsız etmeden, gevezeliğe devam edebiliyordum chat yaparak.

2005'e geldiğimizde ise ICQ Moronları'ndan ziyâdesiyle sıkılmış, MSN'den ilk günden itibaren tiksinmiş, MiRC'i ise bırakalı uzun zaman olmuştu.

İşte Pigmelerle Dans Eden'in yazısı, bana Türk insanı tanışmak ister tipindeki iki ayaklıların asla azalmadığını, yok olmadığını, her türlü sanal platformda eylemlerine devam ettiklerini anımsattı.

Aşağıda okuyacağınız chat log'u 2005'in ilk günlerinden kalma. Bu chat session'ından sonra, herhalde hiç girmedim ICQ'ya. İbret olsun diye saklamışım, okuyun ve ibret alın! Memleketin akademisyeni böyleyse, "elveda ay, elveda fezâ!"

XY 2:33 pm merhaba ben bir sanatçıyım
XY 2:33 pm öyle diyorlar
ben 2:37 pm "Merhaba ben bir sanatçıyım" diye selam vermek, en iyi ihtimalle "haddini bilmezlik" işaretidir.
ben 2:38 pm Hayatta en dayanamadığım insanlarsa haddini bilmezlerdir.
XY 2:41 pm ben sadece
XY 2:49 pm az evvelki cevabına cevap istermisin.
XY 2:50 pm yoksa cevabı kaldıramayacakmısın
XY 2:50 pm hakaret değil korkma
ben 2:52 pm Siz önce Türkçe'yi kullanırken, soru eki olan -mi'yi (ve dahi anlamındaki -da/de'yi) bitişik yazmamayı öğrenin, bilahare "sanatçı olduğunuzu" iddia etmeye devam edebilir veya bana bir yanıt lütfedebilirsiniz.
XY 2:53 pm ben akademisyenim ve iki senaryom ve şiirlerim var
XY 2:53 pm senin varmı
ben 2:53 pm Soru cümlelerinin sonuna soru işareti konması gerektiğini ilkokulda mı öğrenmiştik?
XY 2:54 pm yoksa bu yazdıklarımı bastırmayımı düşünüyorsun?????
XY 2:54 pm istersen sana sitemi vereyim gez
XY 2:54 pm web
XY 2:55 pm çuvallarsın
XY 2:55 pm amacım sohbetti
XY 2:56 pm infona baktım
ben 2:57 pm En kolay işin, gereken tavizlerin verilerek üniversitelerde "akademisyen" olarak kalmak olduğu; önüne gelenin "yazar, şair, senarist" vs. diye ortalıkta gezdiği; dansöz çingenelere "assolist/sanatçı" dendiği bir ülkede, herhangi bir yazılı/sözlü/web'de yayınlanmış "eser"imin olmaması benim için gurur vericidir.
XY 2:58 pm ben sadece karşımdakine biraz bilgi vermek istedim
XY 2:58 pm kuru kuru merhaba mı deseydim
XY 2:59 pm cevap verirmiydin?????
XY 2:59 pm onu bütün lavuklar yazıyor
XY 3:00 pm müzeler,jazz,woolf...vs. konuşabilirdik
ben 3:00 pm Sizinle veya tanımadığım herhangi bir başka kişiyle sohbet etme isteğinde değilim, bilgi almak istesem önümde kitaplarım ve sonsuz internet kaynağı var... Nazik yaklaşımıza teşekkürler ama zaten konuşmak istemiyorum hem de hiç kimseyle.
XY 3:01 pm mesleğini merak ettim söylermisin?????!!!!!
XY 3:01 pm peki tamam
ben 3:02 pm şöyle bir açıklama yapayım:
XY 3:03 pm bu web benim kendi webim
ben 3:03 pm Sizin de bildiğiniz üzere, icq bir iletişim aracıdır. Ben de bu iletişim aracını, liseden, fakülteden tanıdığım insanlarla, arkadaşlarımla, dostlarımla, gündüz mesai saatlerinde işyerlerinden veya gece evlerinden görüşmek üzere kullanıyorum. Ama öncelikle ve özellikle yurtdışına gitmiş veya orada yaşayan eski arkadaşlarla (ki aralarında Türk olmayan, Türkçe bilmeyenler de var) görüşmede yararlanıyorum.
XY 3:03 pm son sergimi nisanda yaptım
ben 3:03 pm Hasılı kelam, burada bir şey (arkadaş / dost / sevgili / partner / koca) arayışında olmadığım için, daha önceden tanımadığım insanlarla konuşmak veya yeni arkadaşlıklar kurmak, muhabbet etmek gibi bir isteğim/amacım yok! Tek isteğim, yabancılar tarafından rahatsız edilmemek!
XY 3:04 pm peki teşekkür ederim vaktini almış oldum
ben 3:04 pm Anlayışınıza teşekkür ederim, saygılarımla.

Bitirirken, "yok efendim ICQ'da invisible dursaydın, MSN'e profil oluşturmasaydın, onu yapmayasaydın, bunu etmeseydin" gibi süper fikirlerle ortada dolanan ve bu fikirleri bu yazıya yorum olarak bırakmaya niyetlenen arkadaşlara şu iki önemli noktayı hatırlatmak isterim:

1. ICQ, MSN, Facebook vb. online ortamlarda, fotoğrafı ve kişisel bilgileri olan her kadın "potansiyel meta" değildir! Dolayısıyla kendini illâ ki birilerine beğendirmek veya pazarlamak gibi bir derdi yoktur!

2. Sadece bazı yaratıklar [ki onlara ne insan denilebilir ne de hayvan, her iki türe de hakaret olur bu!] tarafından rahatsız ediliyor diye; buralara konulan fotoğraf ve bilgileri kaldırarak, kendini saklamak, gizlemek, korunmak mecburiyetinde değildir, olmamalı da!

Daha medenî bir ortamda, ülkede, dünyada yaşamamız dileğiyle.

Another Cool Brit: Rufus Sewell

2009-02-14T02:14:00.005+02:00

Her ne kadar adının anlamı, Latince'den gelen ve en sevdiğim renk olan "kırmızı/kızıl" olsa da; kızıllıkla uzaktan yakından ilgisi olmayan bir adam Rufus Sewell.

Delici bakışlarıyla ilk defa karşılaşmam, bugünden tam 13 yıl öncesine rastlıyor: Sevdiğim bir başka "red head" Kenneth Branagh'nın 242 dakikalık Hamlet yorumunda (1996), Fortinbras rolüyle.

"Bear Hamlet, like a soldier, to the stage. Go, bid the soldiers shoot." [Act V, scene ii]

1998'e geldiğimizde ise Alex Proyas'ın "film noir" tadındaki bilimkurgu başyapıtı [ki bu filmi, Blade Runner (1982) ve Kôkaku Kidôtai (1995) ile aynı kefeye koyarım, oh bebek koyarım! Ayıptır söylemesi, The Matrix serisinin de öncülüdür] Dark City'de John Murdoch rolüyle yüreğimi ağzıma getirmeyi başarmıştı.

"I was just thinking, what you do seems kind of dangerous right now. I mean, how do you know I'm not the killer?"

Bir yandan da, The Royal National Theatre, The Royal Court Theatre ve The Duke of York's Theatre gibi ciddi kurumlarda, ne yazık ki hiçbir performansını izleyemediğim önemli roller almaya devam ediyordu. Ardından 2001'de, Heath Ledger'ın başrolünü oynadığı A Knight's Tale'de Anjou Kontu Adhemar olarak göründü. Bu filme sırf onu izleyebilmek uğruna katlandım.

"You have been weighed, you have been measured, and you have been found wanting. In what world could you possibly beat me?"

2003 yılında, bir USA Network yapımı olan ve Homeros'un ölümsüz eseri Iliada'dan uyarlanan Helen of Troy'da; tüm kudretiyle Truva'ya saldıran ve bu uğurda, kutsal hayvanını katlettiği Artemis, dev filosunun yelkenlerini şişirecek rüzgarların esmesine izin versin diye, kızı Iphigenia'yı kurban eden "primus inter pares" Agamemnon'du.

"The weight of a crown has made my brother wise beyond my expertise."

Yıl oldu 2009, bendeniz Rufus'u sayıklamaya devam ediyorum. Şimdilerde yeni bir CBS dizisiyle ekranlarda boy gösteriyor: Eleventh Hour. Aynı adlı İngiliz televizyon dizisinin, Amerikan versiyonunda parlak biyofizikçi Dr. Jacob Hood'u canlandırıyor. Bana da torrent ağlarının başında geçecek uzun saatler görünüyor. Akrep burcu erkeğinin "charming persona"sının iyi bir örneği olan Sewell [29 Ekim 1967], Çin astrolojisine göre de Fire Lamb.

Hâsılı kelam, Avcı Tanrıça yalnızca Japon diye tutturmaz; Brit'in hasını görürse yemez de yanında yatar! :-p

Akira Kurosawa, Pera'da!

2009-02-12T19:12:00.004+02:00

Ekşi Sözlük'te Orgazmdan Daha Zevkli Anlar diye bir konu başlığı var. "Orgazmdan daha zevkli anların, ancak arka arkaya seri orgazmlar yaşanılan anlar" olduğunu savunan biri olarak, bugün buna benzer bir zaman dilimi yaşadım.

Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi'nde; Japonya'nın olduğu kadar Dünya Sineması'nın da önde gelen ustalarından Akira Kurosawa'nın inanılmaz güzellikte 87 yapıtından oluşan bir sergi var: Kurosawa Drawings.

Yönetmenin, yönettiği dört [Kagemusha (1980), Ran (1985), Yume (1990), Mâdadayo (1993)] ve senaryosunu yazdığı bir [Umi wa miteita (2002)] film için çizdiği storyboard'lardan oluşan bir sergi bu. Üstad çizimlerinde pek çok farklı teknik kullanmış: kara kalem, suluboya, pastel, keçeli kalem, akrilik, guaj.

10 Şubat'ta başlayan sergi, 26 Nisan 2009 tarihine kadar devam edecek. Aşağıda göreceğiniz, sergideki bölümlerden çektiğim birkaç fotoğraf [cep telefonuyla çekildiği için kalitesi düşük oldu, özür dilerim! :-/] umarım serginin muhteşemliği hakkında bir fikir verebilir.

KAGEMUSHA'dan...

RAN'dan...

"The Great Akira, is the only director in the world who is entitled to lay a hand on Shakespeare."

Orson Welles

["Büyük Akira, dünyada Shakespeare'e el sürme hakkına sahip tek yönetmendir."]

YUME'den...

MÂDADAYO'dan...

UMİ WA MİTEİTA'dan...

Müzenin 5. ve 4. katlarına yerleşmiş sergiyi gezdikten sonra, benim yaptığım gibi, kendinize üstünde Akira Kurosawa çizimleri olan minik not defterleri ya da kitap ayraçları alabilir; ardından Bunka'da "sushi + sake + matcha shuu + genmai cha" keyfi yapabilirsiniz.

Neden Yazıyoruz?

2009-02-08T17:16:00.001+02:00

Sabahtan beri hız kesmeden yağan yağmur can sıkıcı. Sonbahar çocuğu olmama rağmen, -özel durumlar haricinde- yağmur sevmediğimi defalarca belirttim. Çünkü İstanbul'u yıkayamıyor yağmur, temizleyemiyor, artık gücü buna yetmiyor. Bir tufan lâzım İstanbul'u temizlemeye ya da tsunami.

Beni ziyarete gelen bir misafirim için aldığım ama o gün ancak bir kadeh içebildiğim Chianti şarabının dibini görmeye doğru, laptop'umu kucağıma alıyorum, bir yandan destop'tan Nat King Cole sesleniyor:

there was a boy
a very strange
enchanted boy
they say he wandered
very far, very far
over land and sea
a little shy and sad of eye
but very wise was he
and then one day
one magic day
he passed my way
while we spoke
of many things
fools and kings
this he said to me
"the greatest thing
you'll ever learn
is just to love and
be loved in return"

Aydan Atlayan Kedi beni mimlemiş: "Neden yazıyorsunuz?"; diye soruyor.

Pazar günü için iyi bir yazı konusu olabilirdi benim için, eğer canım bu kadar sıkkın olmasaydı. Üstelik başka mimlerde veya bazı yazılarımda, buna defaatle yanıt vermeye çalışmışım da.

Açıkçası, "neden" yazdığımı bilmiyorum; çünkü eylemin kendisini gerçekleştirmek beni yeterince tatmin ediyor. Nedenini, nasılını bugüne kadar hiç önemsemememle de ilgili bu durum. Ve tabii ki öncelikle kendim için yazmamla. Rating, reklam geliri, bok püsür, hiçbiri umurumda değil. Nasıl bir yazı okumak istiyorsam, öyle de yazıyorum. Hepsi bu. Ha, şu da var: el yazımla moleskine'ime yazdıklarımı ya da gerektiğinde unutmamak için bir peçeteye aldığım notları, buraya yazdıklarımdan daha fazla seviyorum. Kimsenin görmedikleri daha değerli bana.

Evet, şarap bitti. Player'daki repeat mode'unu da kaldırayım ki daha fazla içimi dağlamasın Nature Boy. Mimi isteyen üstüne alınsın, isteyen alınmasın. Her halükârda, beni de oyuna kattığınız için teşekkürler.

Sinema Kitapları ve Filmler

2009-02-06T02:06:00.000+02:00

Yalnızca filmler ya da soundtrack albümler değil, sinemaya dair kitapların da hayatımda önemli bir yeri var.

Çok uzun bir zaman önce, Ek$i Sözlük sayesinde varlığından haberdar olup Amazon.com aracılığıyla aldığım, Agitator: The Cinema of Takashi Miike adlı Tom Mes çalışmasının yanına yeni bir kitap daha geldi geçtiğimiz günlerde.

Ters Ninja'da okuduğum bir yazı sayesinde Takeshi Kitano'yla ilgili bu kitaptan haberim oldu: Anlaşılması zor bir canavarı teşhir etmek: Takeshi Kitano. Ters Ninja'nın konuk yazarı Deniz Akhan; Aaron Gerow'un British Film Institude tarafından yayımlanmış Takeshi Kitano kitabına, Tom Mes'in yazdığı tanıtım yazısını çevirmiş. İyi ki de yapmış bunu! Sayesinde, hakkında ciddi ve kapsamlı bir kitap okumak istediğim, en sevdiğim yönetmenlerden birine dair bu kitaba kavuştum.

Agigator: The Cinema of Takashi Miike; Miikeseverler için gerçek bir kaynak. Yönetmenin, 2002 yılının sonuna dek televizyon, video ve sinema için çektiği tüm filmlere dair derin bir içeriğe sahip. Kitapta, Koroshiya Ichi için diğer filmlere nazaran daha ayrıntılı bir bölüme yer verilmiş. Aynı şekilde, kitaba adını veren ve Masaya Katocuğumun başrolde oynadığı Agitator'ın da derinlemesine analizi yapılmış.

Takeshi Kitano kitabının yazarı Aaron Gerow, Yale Üniversitesi'nde Japon Sineması üzerine Yardımcı Profesör olarak eğitim veriyormuş. Kitabın anlatımı [Tanrı'ya şükürler olsun ki!] "çekik gözlüleri anlamaya/anlatmaya çalışan tipik sersem Amerikalı" yaklaşımının kat kat üstünde. Kitap iki bölümden oluşuyor:

1. Takeshi Kitano : The Auteur [Ki burada Fransız Yeni Dalgacıları -Godard, Truffaut, Chabrol- gibi Kitano'nun "anlatıcı" ve "değer katıcı" yönüne vurgu yapılmış. Bkz. Cinéma d'auteur]

2. Takeshi Kitano: The Films [Bu bölümde de, Sono Otoko, Kyôbô ni Tsuki'den (1989) Takeshis'e (2005); Kitano filmleri incelemeye alınmış.]

Hem Miikeseverler hem de Kitanoseverler [bu iki grubun kesişim kümesinin tam ortasında yer alıyorum ben] için birer hazine anlamındaki bu güzel kitapları edinip okumanızı ısrarla tavsiye ederim.

Gelelim, Noel Baba'nın sesimi duyarak, koleksiyonuma eklemem için bana gönderdiği(!) filmlere...

Bu filmlerin hepsini, yine uzun zaman önce, torrent ağlarından film indirmeyi bir sanat hâline getirmiş dostum Bora Tür aracılığıyla, Divx formatında veya İstanbul Film Festivali'nde, Filmekimi'nde ya da !f Istanbul'da izlemiştim. Ancak, orijinal dvd'leri koleksiyona eklemenin tadı bir başka.

Tadanobu Asano beyefendiciğimin başrolünde oynadığı üç film: Gojo Reisenki: Gojoe; Tokyo Zombie ve Survive Style 5+.

Son olarak, Güney Kore sinemasından nefis iki film var. Bugüne kadar size "romantik komedi" diye yutturulmaya çalışılan Julia Roberts-Meg Ryan-Renée Zellweger saçmalıklarının çok ötesinde, gerçek bir hikayeden uyarlanmış, güzel bir film: Yeopgijeogin Geunyeo [a.k.a. My Sassy Girl]. Ve Uzakdoğu korku sinemasına dair tüm öğelerle başından sonuna dalga geçerken, neşeli kahkahalar atacağınız: Sisily 2 Km.

Okuyunuz, okutunuz! İzleyiniz, izletiniz!

Quis Custodiet Ipsos Custodes?

2009-02-04T00:36:00.001+02:00

Fotoğraf: Paleontour

Decimus Iunius Iuvenalis'in bir satirinde geçiyor bu soru. "Koruyuculardan kim koruyacak?" gibi bir anlamı var.

Günün Özlü Sözü tadında, buyurun, afiyet olsun!

30'undan Sonra Dostluklar, Arkadaşlıklar

2009-02-02T13:38:00.002+02:00

Şubat ayına mim yazarak başladım, mimlerden devam ediyorum. Sevgili Handan, "30lardan sonra arkadaşlık halleri ne alemde sizde?" diye sorarak yeni bir mim başlatmış.

Bu blogda yazmaya başladığım günden beri sisterhood diye diye yeterince kafa şişirdim. Tekrar dönüp, 20 - 25 yıllık dostlarımdan bahsetmeyeceğim. Ancak şunu da özellikle belirtmek isterim ki; yeni dostluklar kuramıyorum ben. Bütün sosyalliğime rağmen, en fazla "merhaba merhaba arkadaşlığı" kurabiliyorum belli bir yaştan sonra. Herhalde son on senedir [demek ki 28 yaşında elemeye başlamışım insanları], hayatıma giren ve "dost" olarak niteleyecebileceğim insan sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor.

Resim: Jofel Tobias [watercolor on paper]

Sevildiğini Bilmek yazımda da dediğim gibi; Sevmek, güvenmek, inanmak... Hepsi zor zenaat. Hele de günümüzde, gerçekliğini doğru dürüst algılayamadığımız, bir türlü emin olamadığımız olgular. Bir de aile terbiyesi ve görgü faktörü var.

Bu nedenle genç hemcinslerimle konuştuğumda, ne hemcinsleriyle ne de karşı cinsteki arkadaşlarıyla bizim zamanımızdaki gibi köklü bağlar kuramadıklarını görüyorum. XXI. yüzyılın postmodern [şu sözcük kadar tiksindiğim ikinci bir kelime yok tüm lisanlarda] yaşantısı buna sebep.

Olsun, dinozorluğumla ve dinozor dostlarımla mutluyum. Fazlasına ihtiyacım yok.

Eveeet, anlatın bakalım, sizlerde 30'undan sonra dostluklar, arkadaşlıklar ne durumda: Aydan Atlayan Kedi; Evin Kedisi; Karôshi ve Pandora -> Mimlendiniz!

İstanbul'dan Neler Gitsin, Neler Gelsin?

2009-02-01T23:48:00.001+02:00

Arka arkaya mimlendim. Önce Handan, ardından Ezgi hanımlar tarafından. Ama önceliği çocukluk aşkım İstanbul'a vermek istiyorum. Kusura bakma Handancığım, senin mimin de çok güzel ve onu da hemen bunun ardından yazacağım.

Yazacağım ilk mimin konusu şu: İstanbul'dan Neler Gitsin, Neler Gelsin?

"Timeout İstanbul dergisinin 2009 Ocak sayısında İstanbul'dan Neler Gitsin, Neler Gelsin? başlıklı keyifli bir yazı yayınlanmış. Madem bu şehirle ilgili her şeyi üzerimize vazife görüyoruz, bu konuda kalem oynatmamızda sakınca yok."

diyen Ezgi hanıma katılıyor ve gitmesini/gelmesini istediklerimi sıralıyorum.

GİTSİN:

* Özellikle, Sultanbeyli gibi ormanlık alanların talanıyla kurulmuş, gecekondudan bozma apartmanlarla dolu ilçeler ya da Çekmeköy gibi sözümona sosyetik sitelerle dolu semtler yerle bir olsun. Dümdüz edilsin. Ormanların geri kazanımı için gereken her türlü müdalahe yapılsın.

* 1950'lerde Demokrat Parti iktidarıyla başlayan, 1983'de T.ahammül Ö.tesi ve şürekâsının katkılarıyla vites büyüten Karadeniz, İç Anadolu, Doğu ve Güneydoğu'dan göçler bitsin. Herkes geldiği yere geri dönsün. Mümkünse 75 yıldan yeni İstanbullu olanlara yerleşim izni verilmesin, ikâmet alamasınlar.

* Metrobüs gibi kifayetsiz "toplu ulaşım" araçları yok olsun. Sen 50'lerden beri İstanbul'un altyapısı için kılını kıpırdatma; ilk köprüyü 73'de aç. Sonra Metrobüs bilmem ne, hassiktirin ordan!

GELSİN:

* Leonard Cohen, Boğaz kıyısında konser vermeye.

* Kedi ve köpeklerin düzgün şartlarda yaşayabileceği daha çok Hayvan Barınağı.

* Pek sevgili Japonlarımın denizin altında yaptıkları Tüp Geçit ve ardından Londra metrosu'yla yarışamayacak ölçüde olsa da onların ele alıp büyütecekleri İstanbul metrosu.

Daha fazla sinirlenmemek ve kabalaşmamak için gitmesini, yok olmasını istediklerimi kısa tuttum. Eh, tabii buna karşılık gelmesini istediklerimi de öyle.

Sıra geldi mimlemeye; bakalım sizin gitmesini ve kalmasını istedikleriniz nelermiş: gaykedi; gaybubetinde çok kitap okudum; Geveze Kalem ve Olmadık İşler Peşinde -> Mimlendiniz!

Bir Çin Özdeyişi

2009-01-29T17:18:00.002+02:00

Şimdilerde Beijing'de yaşayan blogger arkadaşım Evrim daha iyisini bilir ama; çok uzun zaman önce duyduğum, bir tür beddua olduğu söylenmesine rağmen bana gooddua, özlü söz ya da atasözü gibi gelen bir cümle var: İlginç zamanlarda yaşayasın! Bu cümlenin ardından gelen ve daha ağır olduğu söylenen iki lanet daha varmış:

"Yetkili mercîlerin nazar-ı dikkatini çekesin!" [May you come to the attention of those in authority]

"Aradığını bulasın!" [May you find what you are looking for]

İkincisine Ergenekon tutuklamalarının 12. dalgasında mazhar olacağıma [:-p]; üçüncüsüne ise ömrü hayatında hiçbir insan evladının ulaşamayacağına inandığım bu özdeyişlerde kötü bir taraf göremiyorum. 2009'un ilk anlarından beri ilginç zamanlar yaşadığımdan olsa gerek!

Hem kendi hayatımda, hem ailemde ve hem de yakın dost çevremde olan bitenler; 2009'un fantastik bir yıl olacağını, cidden ilginç zamanlar yaşayacağımı(zı) gösteriyor.

26 Ocak 2009 itibariyle, Çin Takvimi'ne göre Öküz Yılı'na gireceğimizi daha önce söylemiştim. Çinliler kutlamalarda kendilerini iyice kaybetmişler: Öküz Yılı'nı canlı yılan yutarak kutladı.

Hepinizin ilginç zamanlar geçirmenizi dilerim!

Başucu Kitaplarım - IX

2009-01-24T22:24:00.006+02:00

Uğur Mumcu'nun katledildiğini ilk duyduğum ânı çok iyi anımsıyorum: Fakülteden bir arkadaşımın kardeşine özel ders veriyordum. Derslerimiz bitmiş, arkadaşımın kardeşi -ki kendisi de kardeşim gibi sevdiğim bir çocuktur- aldığı dersten yüksek bir not alarak ortalamasını yükseltmiş ve bunu kutlamak, biraz da serserilik yapıp dolanmak için Ortaköy'e gitmiştik. 24 Ocak 1993, soğuk ama açık bir hava vardı. Ortaköy'de yeterince dolanmış olacağız ki, Taksim'e geçelim diye bir taksiye atladık. Takside bangır bangır radyo açık ve haberleri veriyor. Öldürüldü, bomba, patlamış... spiker bir şeyler söylüyor. Kulaklarımıza inanamıyoruz. Tıkanıp kalıyorum. Taksim'den evlere dağılıyoruz. Eve dönünce ağlamaya başlıyorum...

Sakinleşmek, bir anlığına da olsa unutmak, olmamış gibi davranmak için kitaplarımdan medet umuyorum. En üzgün, endişeli ve huzursuz anlarımda elime alıp, bulunduğum ortamdan ışınlanmak için kullandığım, çocukluğumdan beri başucumda bulunan biricik kitabıma sığınıyorum: Alice's Adventures in Wonderland. Lewis Carroll'un eserin devamı niteliğindeki ikinci kitabı Through The Looking-Glass'ı ilki kadar sevememiştim bir türlü.

Bu kitabı ilk defa ne zaman okuduğumu [1978 olabilir ya da 1979] anımsamıyorum. Ancak ilk okuduğumda, tıpkı Alice gibi yeterince (ne kadar?) derin bir delikten uzun süre düşersem, dünyanın öbür ucuna (Avustralya?) varacağımı ve baş aşağı yürüyen insanların arasından çıkacağımı sanırdım. Üstelik bu fikir, inanılmaz derecede heyecanlandırır ve sevindirirdi beni. Eh, Uzay 1999 dizisindeki Maya karakteri gibi shapeshifter olmak isteyen bir kız çocuğu için ideal bir hayal.

Bendeki kitap oldukça eski baskılarından biri. İllüstratör Sir John Tenniel'ın çizgileri bambaşka bir dünyanın kapılarını açıyor. Takdir edersiniz ki; radyodaki çocuk saati, yalnızca belli saatlerde, siyah beyaz yayın yapan tek kanallı televizyon dışında pek bir eğlencesi olmayan, kalabalık sayılabilecek bir ailede büyüklerin arasında, sevilen ve şımartılan ama yalnız bir çocuğun algısını gıdıklayan çizgiler bunlar.

Mart Tavşanı, Kakırca Faresi ve Şapkacı'yla aynı sofraya oturup; saat sürekli "çay zamanı" olduğu için sürekli yer değiştirerek çay içebilmek ne güzel olurdu.

Ya da Beyaz Tavşan'ı izleyerek [Follow The White Rabbit], tavşan deliğinden yuvarlanarak [Down The Rabbit Hole] başka bir boyuta geçmek. Oralarda kalmak, buralara dönmemek, acıları görmemek, bir tür koma hâli bile olsa bilmemek.

Underworld: Rise of The Lycans Gösterime Giriyor

2009-01-21T22:42:00.002+02:00

Güzel haberi Rotten Tomatoes'dan aldım ve hemen vampirsever arkadaşlarıma müjdelemek istedim: Underworld: Rise of The Lycans, 23 Ocak 2009'da "tüm dünyada" gösterime giriyor. Tabii, Türkiye bu kategoriye giriyor mu bilemiyorum! [Ters Ninja'dan Murat Erşahin'e sormak lazım]

Bu filmin beni heyecanlandıran tarafı, prequel oluşu. Yani hikayenin başlangıcını, ıcığını cıcığını öğreneceğiz. Bu filmde, doğal olarak, Underworld ve Underworld: Evolution'daki Selena veya Michael karakterleri yok. Zaten yönetmen de Selena rolündeki Kate Beckinsaleciğimizin kocası Len Wiseman değil; Patrick Tatopoulos.

Vampirlerin lideri Victor [Billy Nighy]; sinema dünyasının görüp görebileceği en karizmatik kurtadam Lucian [Michael Sheen] ve ilk iki filmde aşkı uğruna babası tarafından öldürüldüğü söylenen Sonja [Rhona Mitra] filmin ana karakterleri. Ayrıca ilk iki filmde de görünen, sinemanın en sinir bozucu vampir karakteri Kraven ve Amelia; ikinci filmde arz-ı endam eden vampirlerin resmi tarihçisi Andreas Tanis; kurtadam tayfasından Raze de bu filmde yer alıyor.

Stephenie Mayer'ın romanından uyarlanan; roman serisi güzel olmasına rağmen, filmi Buffy The Vampire Slayer & Angel'ı geçemeyen Twilight'dan sonra; benim gibi vampirsever birçok bünyeye iyi geleceğine inandığım Underworld: Rise of The Lycans'la en kısa sürede sinema salonlarında buluşmak dileğiyle.

Konu vampirlerden açılmışken, unutmadan; "kaliteli televizyon dizisi" denildiğinde akla gelen HBO'nun yeni vampir dizisi True Blood'ın ilk sezonunun tamamını çekerek, bana yollayan Kişisel Depresyon Anları'na teşekkürü borç bilirim. Arkadaşlar, hiç beklemeyin, bu dizi Digiturk kanallarında bile gösterime girmez, girse de öyle bir budarlar ki, hiçbir şey anlamazsınız. Tıpkı Angels in America'ya ya da Six Feet Under'a yaptıkları gibi! So, Long Live Torrent!

Söylesem Te'siri Yok, Sussam Gönül Râzı Değil (*)

2009-01-19T02:50:00.002+02:00

Fotoğraf: isolano

Tam iki (sayıyla 2) yıl olmuş Hrant Dink öldürüleli. Uğur Mumcu'nun, Bahriye Üçok'un, Turan Dursun'un, Necip Hablemitoğlu'nun, Ahmet Taner Kışlalı'nın suikastleri ne kadar çözüldüyse, ne kadar aydınlığa kavuştuysa, bu da o kadar halledildi işte!

Ölümünden sonra, lütfedip beraat ettirdiler Hrant Dink'i. Geçen yılki anma töreninin sloganı "Tam Bir Yıl Oldu, 19 Ocak'ta Ne Olmuştu?" idi. Şimdi soruyorum, bir yıl daha geçti, ne değişti?

18 Nisan 2007'de ne olmuştu peki, anımsayan ya da aldıran var mı? Sivas Katliamı'nın sorumluları cezalandırıldı mı, kim ne ceza aldı bilen var mı? Sahi, orada kimse var mı?

(*) Yazının başlığı, Dîvan Edebiyatı şairlerinden Fuzûlî'nin bir gazelinden alıntılanmıştır.

Ey Mim, Geldiysen 4 Defa Vur!

2009-01-16T02:46:00.002+02:00

2009'un ilk mimini yazmak üzere, laptopımı kucağıma aldım. Betty Puf Puf, Pretty in Think'i, O da beni mimlemiş: "4 şey" mimi.

* Yaptığım 4 iş:

Öncelikle belirtmeliyim ki, Turgut Yüksel'in Pis Bir Adamın Notları'nda söylediklerine can-ı gönülden inanıyor, katılıyor ve aynen uyguluyorum:

". . .

Çalışmak: Günde en fazla bir saat tahammül edilebilir bir davranış şekli... O bir saat de haddinden fazla sevimsiz ve gereksiz.
İş yeri: Kendine ait bir yaşamı olmaya geri zekalıların sevdiği, kutsadığı ve aidiyet duygusunu yaşadığı yer.
Maaş: Salakları kandırma periyodu.
Sigorta: Seni sigortalayan şirketin veya kurumun iflas ettiğini düşün... İşte bu kadar sigortasız.
Tembellik: Savunulması gereken en temel gerçeklik.

. . ."

Üniversite'de okurken ve sonrasında birtakım işlerde çalıştım tabii. Ancak, "meslek sahibi olma","çalışma/kazanma hırsı/arzusu", "kariyer merakı" gibi güdük duygu ve düşüncelere asla sahip olmadığımdan, "iş" sözcüğü bana daima itici gelmiştir. Ah, bir de, bir iş yerinin "olmazsa olmazı" ayak kaydırma, adam kayırma, üstlere yalakalık astlara köle muamelesi, dedikodu gibi ilkel insan davranışlarından tiksindiğimden, uzunca bir zamandır "freelance" olmadıkça herhangi bir iş yapmıyorum. Bu nedenlerle, hiçbirini çok da severek yapmadığım işleri saymayı gereksiz buluyorum. İş zevkle, neşeyle, sevilerek yapılan bir şey değildir. Sevdiğiniz şeyler ise iş değildir!

* Defalarca izleyebileceğim 4 film:

Star Wars konusunu abarttığım için onu liste dışında bıraktığım, bir liste yayımlamıştım çok uzun zaman önce: İzlenilmesi Emir/Şart Kipinde Olan 10 Film. Bu listedeki ilk 4 filmi hemen sıralayayım:

- The Last Temptation of Christ [Martin Scorsese - 1988]

- Chûgoku no Chôjin [Takashi Miike - 1998]

- Underground [Emir Kusturica - 1995]

- Le Grand Bleu [Luc Besson - 1988]

* Yaşadığım 4 yer:

Yalnızca İstanbul'da [zaman zaman farklı semtlerinde olsa da] yaşadığım için bu şıkkı da geçelim.

* Tatil için gittiğim 4 yer:

- Kaş

- Ayvalık

- Gümüşlük

- Mardin

* Sevdiğim 4 yemek:

- Sushi [yanında illâ ki Sake'yle]

- Fava [yanında illâ ki Rakı'yla]

- Fettuccine [yanında illâ ki Kırmızı Şarap'la]

- L'escargot [yanında illâ ki Beyaz Şarap'la]

* Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer:

Hiro Nakamura gibi teleport yeteneğim olsaydı gideceğim ve bir süre kalacağım 4 yer şuralar olurdu;

- Kyôtô

- Angkor Wat

- Kudüs [mâlumunuz, buraya gidince "Hacı" olacağım]

- Havana [buraya da gidince, Ferhan Şensoy üstadım gibi "Hacı Komünist" olacağım]

* Bir yağmur damlası olsaydım, düşmek isteyeceğim 4 yer:

- Afrika kıtasının ihtiyacı olan her noktası

- And dağları

- Moğolistan çölleri

- Yeni Zelanda düzlükleri

Sıra geldi mimlemeye. Dört kişiyi mimleyeyim de mimin konseptine uygun olsun: ileri geri; Lady Lazarus; Sacred Geometry of Chance ve Zoitsa -> Mimlendiniz!

Kendimi Hiçliğe Bırakıyorum: Haiku

2009-01-14T03:58:00.003+02:00

"Kakurenboo
Mittsu kazoete
Fuyu ni naru"

"Saklambaç
Üçe kadar sayıyorum
Kış oluyor"

Senryû Karai (1718 - 1790) [çeviri: Goddess Artemis]

Haiku, Japon Edebiyatı'nda, nazım türünde, üç dizelik kısa şiirlere verilen ad. Go-Shichi-Go yani 5-7-5 hece ölçüsünde yazılırlar.

Orhan Veli Kanık'ın,

Gemliğe doğru
denizi göreceksin
sakın şaşırma

dizeleri, herhalde hayatımda duyduğum ilk haiku örneğiydi. Elimin altında haiku'lara dair cidden pek az örnek var: Oruç Aruoba'nın yazdığı birkaç tane, Yelda Karataş'ın "Haiku'nun Nobel'i" sayılan Uluslararası 10. Mainichi Haiku Yarışması'nda Büyük Ödülü kazanan haikusu güzel. Ama o kadar...

Pekala, işte kendimi ifşâ ediyorum: Çeviriyi sevmiyorum ben, hele de çeviri şiirden adeta nefret ediyorum. Yukarıdaki çeviriyi, haikunun anlamını merak edebilecekler için yaptım. Edebî bir eserin, hele de şiir gibi incelikli ve alengirli bir yapısı olan bir eserin çevirisinin asla şairin anlatmak istediğini tam anlamıyla veremeyeceği düşüncesindeyim (endişesindeyim aslında). Fransızca bilen okusun Baudelaire'i; İngilizcen harikaysa Shakespeare'den kaldırma kafanı; Almancana güveniyorsan oku orijinal lisanında Schiller'i. Ancak, yalvarıyorum, Türkçeleştirme hiçbirini. Neden? Çünkü hiç gereği yok! Herkes okumak zorunda değil ki bu şairleri.

Hemen bir örnek vereyim; geçen yıl çevirisini Oruç Aruoba'nın yaptığı, Matsuo Bashô'nun haikularının bir derlemesi yayımlanmış: Kelebek Düşleri. Aruoba üstadın çevirisine laf edecek kadar [her ne kadar O'nun çevirisi de; Japonca'dan İngilizce'ye çevrilmiş haikuları Türkçe'ye çevirmek olsa da - çevirinin çevirisi yani] haddini bilmez değilim. Linke bakarsanız kitabın kapağındaki rezaleti görebilirsiniz. Haiku üstadı Matsuo Bashô'nun adı [ki bu şairin mahlâsıdır, asıl adı Matsuo Kinsaku'dur] "Başo" olarak yazılmış! Üstelik bunu yapan da Metis Yayıncılık. Ayıp denen bir şey var! Şairin adı özel isimdir sayın yayıncı; özel isimlerin çevirisi (Türkçeleştirmesi) olmaz editör kardeşim. Mahlâsı bile olsa, orijinal yazılışıyla [Roomaji olarak] yazacaksın. Bu kitabı ciddiye alıp, satın almamı ya da okumamı nasıl beklersiniz ki?

Her şeyi Türkçeleştirme sevdasından tiksiniyorum. Yapmayın! Tadını kaçırmayın, orijinalliklerini bozmayın şiirlerin, romanların, filmlerin. Önce Türkçeye, dilbilgisine sahip çıkın: En basitinden tırnak işareti kullanılacak yerde parantez kullanmamayı öğrenin. [bkz: Türkçe gerçekten bitti]

Sözde bu gece yalnızca kendim için birkaç haiku yayımlayıp bırakacaktım, konu nerelere geldi. Sözü Bashô'nun en ünlü haikularından biriyle bağlayayım:

"furu ike ya
kavazu tobikomu
mizu no oto"

[çeviri: Yok! Ya da, Nasreddin Hoca'nın dediği gibi: "Bilenler bilmeyenlere anlatsın!"]

Heath Ledger, 66. Altın Küre Ödülleri'nde Onurlandırıldı

2009-01-12T04:44:00.001+02:00

2008'in 22 Ocak günü aramızdan ayrılan, Avustralyalı aktör Heath Ledger; The Dark Knight filmindeki The Joker rolüyle, 66. Altın Küre Ödülleri'nde "En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu" ödülünü kazandı. Ödülü onun adına, filmin yönetmeni Christopher Nolan aldı.

Ölümsüzlüğe ulaşmak, böyle bir şey olsa gerek. Sevgi ve saygıyla anıyorum.

HEATH LEDGER

(1979 - 2008)

MAY HE REST IN PEACE!

PMS Belirtileri

2009-01-11T01:38:00.001+02:00

Ruh hâlime en uygun olan müzik bu: Secret Garden'ın 1995 yılında çıkmış ilk albümü Songs From A Secret Garden'dan Cantoluna

Bugün akşamüstü saatlerinden beri arka arkaya üç tane Kar-wai Wong filmi izledim: Fa Yeung Nin Wa [a.k.a. In The Mood For Love], 2046 ve My Blueberry Nights. Birazdan da küveti sıcak suyla doldurup, içine girdikten sonra bileklerimi kesmeyi planlıyorum! Kanımın sıcak suya karışması fikri cazip geliyor. Tipik PMS belirtileri... Geçer üç vakte...

Bu üç muhteşem filmin üstüne, bir de Ruang Rak Noi Nid Mahasan'ı [a.k.a. Last Life In The Universe] izleyeyim banyoya girmeden. Şahtım şahbâz olayım!

"...
Kertenkele uyandığında,
kendisinin hayatta kalan son kertenkele olduğunu anladı.
Ailesi ve bütün arkadaşları gitmişlerdi.
Sevmedikleri, okulda ona kötü davrananlar -hepsi-
gitmişlerdi.
Kertenkele artık yalnızdı...
Ailesini ve arkadaşlarını özlüyordu.
Hatta düşmanlarını bile.
Yalnız olmaktansa,
düşmanların ile olmak daha iyidir.
Aklından geçen bunlardı.
Güneş doğarken düşündü...
Yaşamanın ne anlamı var...
Eğer konuşacak hiç kimse yoksa,
eğer son kertenkele iseniz...
Böyle düşünmenin hiçbir anlamı yoktu."

İşte böyle. Dünya üstünde yapılmış böyle harika filmler varken, birileri hâlâ Issız Adam diye sayıklamıyor mu; o sayıklayanların, ağlayanların, bayılanların ağızlarına ağızlarına vurasım geliyor.

6. İstanbul Japon Filmleri Festivali

2009-01-09T01:40:00.002+02:00

Geçen akşam, Japonya'yı bana taşıyan sevgili dostlarım Ceren-chan ve Teppei-san'la görüştüm. Teppei-san'dan aldığım güzel haberi hemen sizlerle paylaşmak istiyorum: 6. İstanbul Japon Filmleri Festivali başlıyor.

22 - 25 Ocak 2009 tarihleri arasında Levent Kültür Merkezi'nde gerçekleşecek etkinlikte, tüm filmler orijinal lisanında (Japonca) ve Türkçe altyazılı olarak gösterilecektir. Tüm gösterimler ücretsizdir.

Akira Kurosawa'nın İkiru'su; Takeshi Kitano'nun Ano Natsu, Ichiban Shizukana Umi'si; Keiichi Hara'nın Kappa no Ku to Natsu Yasumi'si ilk anda dikkatimi çeken filmler.

FESTİVAL PROGRAMI

22 Ocak Perşembe:

19:00 Açılış Töreni

19:15 Umizaru

23 Ocak Cuma:

12:00 Ano Natsu, Ichiban Shizukana Umi

14:15 Ikiru

17:00 Don't Look Back

19:00 Hachiko Monogatari

21:00 Kamikaze Girls

24 Ocak Cumartesi:

11:00 Ukigumo

13:30 Cowboy Bebop: Knockin' On Heaven's Door

15:35 Kappa no Ku to Natsu Yasumi

18:30 Linda Linda Linda

20:40 Ikiru

25 Ocak Pazar:

11:00 Cowboy Bebop: Knockin' On Heaven's Door

13:00 Kappa no Ku to Natsu Yasumi

15:30 Hula Girls

18:15 Kamikaze Girls

20:10 Ukigumo

Herkese iyi seyirler! :o)

Bir İlişki Nasıl Olmalıdır?

2009-01-06T01:06:00.006+02:00

Kütüphanemde kimi değişiklik ve düzenlemeler yaparken elime geçti bu kitap: 1992 yılında aldığım Altıkırkbeş Yayıncılık'tan çıkmış ilk baskısı ya taşınmalar sırasında yok olmuş ya da kleptoman bir tanıdık tarafından iç edilmişti. Yuh be, onyedi (sayıyla 17) yıl olmuş ilk defa okuyalı! 1996'da yeniden aldığım İyi Şeyler Yayıncılık'tan çıkan ikinci baskısı ilaç gibi gelmişti. Onu da "anlayamayacak biri"ne hediye etmişim gitmiş. Geçmiş olsun! Elimde, OkuyanUs Yayın'ın 2001'in Kasım ayında yapmış olduğu ilk baskısını tutuyorum.

Cem Akaş'ın kategoriler üstü diyebileceğim romanı 7'den bahsediyorum. Zaten başka bir kitabını da okumadım yazarın, bu o kadar doyurucu ve güzeldi ki başkasına gerek duymadım.

Kitabın ikinci bölümünde, "Bir İlişki Nasıl Olmalıdır? - Birinci Manifesto" adında bir başlık var. 1992'den beri, her yıl bir defa okuduğum, kendime anımsattığım [bu anımsatmanın bende bir işe yarayıp yaramadığı tartışılır] bir yazı bu. Böyle bir huyum var: bazı özel kitapların [bu İncil de olabilir, Kur-ân da ya da bir roman da] sevdiğim bazı bölümlerini her yıl bir defa daha okurum. Bu defa bir kamu hizmeti yapıp, bir tür "hayat dersi" verdiğini düşündüğüm manifestoyu herkesle paylaşmak istedim.

BİR İLİŞKİ NASIL OLMALIDIR? - BİRİNCİ MANİFESTO

1. Bir ilişki ilişmekle yetinmemelidir. Kıyıya, köşeye, ucuna veya kenarına oturmakla, oturuyormuş gibi yapmakla gemi yürütülmez. Üzerine oturulacak şey süngü bile olsa, tam anlamıyla oturmak şarttır.

2. Islak olmayan bir ilişki düşünülemez.

3. Aslında ilişki diye bir şey yoktur; her şey palavradır. İki insan ancak birbirlerine ilişmedikleri sürece birbirlerini yaşatabilir. Birlikte değişim bir Ortaçağ yalanıdır.

4. Olmuyorsa Olmuyor Kuralı: Kelek kavuna şeker serpmek kadar anlamsız bir hareket daha bulunabilir, ama bu zor olacaktır.

5. Herkesin kavun yerine ayva yemeye hakkı vardır.

6. Duvar çentiklerinin gölgesinin derin olacağı unutulmamalıdır.

7. Söylenmeyen söz ağırlaşır.

8. Herkesin kendine ait bir karanlığı olması gerektiği, tartışılmaz bir gerçektir.

9. Bir ilişkide gerçek diye bir şey yoktur. Dolayısıyla kaç kilo ettiği bilinemez.

10. Avukatlar ve polisler, sevgiyi mülkiyet kanunlarının hükmüne sokmakta başarısızlığa uğramaya mahkumdur.

11. Bedenlerin birbirine alışması söz konusudur. Bu, beyinler için de geçerlidir. Bu konuyla küçük mavi cinler ilgilenecektir.

12. Acı çektirme sanatı gün geçtikçe ilerlemektedir. Her ilişkinin amacı, bu sanatı kusursuzluğa ulaştırmak için çabalamaktır.

13. Her insanın duvarları vardır. Her duvarın gedikleri vardır. İlişkide dürüstlük, insanların birbirlerine verdiği ve bu gedikleri gösteren haritaların doğruluk derecesiyle orantılıdır. Orantı sabiti 1.7'dir.

14. Duvarlara işemeyiniz.

15. Her insanın paspas olmaktan sıkılmaya hakkı vardır.

16. Beklemek erdem değil, çaresizliktir.

17. İnsan temelde yalnızdır. Üst katlar için kesin bir şey söylenemez.

18. Yalnızlık paylaşılmaz. Paylaşılırsa raconu kalmaz.

19. Erken kalkanın kahvaltıyı hazırlaması, uzun vadede bir ütopyadan ibarettir.

20. In the long run we are all alive.

21. İnsan tek başına da sıkılabiliyorsa bu becerisini geliştirmelidir.

22. Aslında ilişki diye bir şey vardır. Her şeyin palavra olması hiçbir şeyi değiştirmez. Aşk her ilişkide bir olasılıktır. Yaşam da her ilişkide bir olasılıktır. Dolayısıyla aşkın ne olduğu bilinmemekle birlikte yaşam aşktır. Bu madde, 3. maddeyle çelişmez.

23. Diğerinin bokunu temizlemek, aşkın varlığını kanıtlamaz. Diğerinin aşkını temizlemek, bokun varlığını kanıtlar.

24. Metal yorgunluğu, uzun süre sıkılı kalan bir vidanın ya da bükülü duran bir levhanın yorulup kırılması gibi bir şeydir. Aynı paralelde ilişki yorgunluğundan söz edilebilir.

25. İlişki, il-İŞ-ki değildir. Fazla mesai ücrete tâbi değildir. Görev bilincinizi götünüze sokunuz.

26. İlişkilerde eşzamanlılık olanaksızdır. Herkesin zamanı kendine göre işler. Ortada tek bir dağın olması, değişik açılardan bakıldığında değişik şeylerin görüldüğü gerçeğini değiştirmez.

27. Rüyalar, anılar kadar önemlidir. Tâbiri caizdir.

28. Herkes kendi efsanesini kurmak ve yaşatmakla yükümlüdür. Ancak bireysel efsaneler var olduğunda ortak bir efsane oluşturulabilir.

29. Dil, iletişim kurmak için başvurulacak son amaçlardan biri olmalıdır. Bir çelişki gibi görünse de konuşmak şarttır. Bu, koklaşmanın ve telepatinin önemini hiçbir şekilde yadsımaz.

30. Yolların uzun ve ince olması, üzerlerinde gündüz-gece gidilmesini gerektirmez.

31. Her sonun nasıl olacağı en başından bellidir.

32. Eğer bir ilişkinin bitmesi mümkünse bitecektir.

33. Bunun birinci manifesto olması, ikinci bir manifestonun olmayacağı anlamına gelmez.

Sıkı bir manifesto değil mi? Okuyunuz, okutunuz! Okumakla kalmayıp hayatınıza uyarlamaya çalışınız. Ben de bunu yapmaya çalışıyorum.

Papağan Kediyi Seviyor

2009-01-04T14:44:00.001+02:00

Yeni yıla harika bir giriş yaptım. Umarım 2009 boyunca, her konuda böyle devam eder. Eş, dost ve ahbaplarla yılbaşı gecesinden beri içmeye devam ediyoruz:

- E yılbaşı gecesi görüşemedik, buluşalım da kadeh kaldıralım...

- Tamam şekerim, nerede buluşuyoruz?

Böyle diye diye, bir baktım 2009'un 4. gününe gelmişiz ve daha bloğuma bir şey yazmamışım.

Noel Baba isteklerimi duymuş olmalı ki; yeni yılın ilk gününde iki kitap aldım ve hemen okumaya başladım: Biri Megami Sama's Blog'da ayrıntılı olarak anlattığım Manga: Japon Çizgi Romanının Tarihi; diğeri ise bir şeyler yazıp yayımlamasını uzun zamandır beklediğim Ferhan Şensoy'un mutfak penceresine dadanmış iki kumrunun öyküsü: Karagöz ile Boşverinbeni. Kitap, Ortaoyuncular Yayıncılık'tan çıkmış.

Yalnızca kitap almakla kalmadım, Shop Anime DVD'den DVD koleksiyonum için birkaç parça daha ısmarladım. Tadanobu Asano'nun başrolünde oynadığı üç film: Gojo Reisenki: Gojoe, Survival Style 5+ ve Tokyo Zombie. Ayrıca, Güney Kore sinemasından bir kahkaha bombası: Sisily 2 Km ve bir romantik komedi: My Sassy Girl.

2009'un ilk günleri itibariyle bir anime serisini ise bitirmek üzereyim: Tenshi Kinryôku [Melek Mâbedi]. Animenin ayrıntılı yazısını bilahare Megami Sama's Blog'da yayımlayacağım.

Yeni yılın ilk yazısını sevimli bir videoyla bitirmek istiyorum. Bir papağan ve bir kedinin ayrı türlerden de olsalar, birbirlerine nasıl sevgiyle yaklaştıklarını görüp, insanlığımız adına örnek almamız için.

N.B. "Sevgi Pıtırcığı" değilim, "Duyarsız Öküz" hiç değilim. 2009'a girdiğimizden beri olan bitenlerin [Gazze'deki İsrail kara harekatının; yılbaşı sabahında Ankara'da doğalgazdan ölen gencecik insanların; o gençler için "çıplaktılar, evde esrar bulundu, âlem yapıyormuş bunlar" diyebilen, ölmüşün ardından rahatça konuşabilen leş yiyici pisliklerin] farkındayım. Yalnızca bu konulardan bahsederek, canımı ve okuyanları sıkmak istedim, hepsi bu.

2009'a Merhaba

2008-12-30T23:48:00.005+02:00

2009'DA AKIL & RUH & BEDEN SAĞLIĞIMIZ YERİNDE,
TÜM SEVDİKLERİMİZ YANI BAŞIMIZDA,
İSTEMEDİĞİMİZ HER ŞEY OLABİLDİĞİNCE UZAĞIMIZDA,
HUZUR VE BARIŞ KALPLERİMİZDE OLSUN!

Disney Children's Choir söylüyor: Jingle Bells

26 Ocak 2009 tarihinde de, Çin Takvimi'ne göre, Öküz Yılı'na [Earth Ox - element: Toprak, işaret: Öküz] gireceğimizi hatırlatmak istedim. Yani 2009; 1937, 1949, 1961, 1973, 1985 ve 1997 yılı doğumluların uğurlu yılı olacak.

2008 Biterken Okuduklarım, İzlediklerim, İstediklerim

2008-12-28T02:34:00.006+02:00

2008'in bitmesine az bir süre kala, en son neler okuduğumun ve izlediğimin bir muhasebesini yapmak istedim.

Bana sıklıkla sorulan bir soru var: "Ne okuyorsun? Türk yazarlarından kimleri takip ediyorsun?" Şimdi buradan yanıt veriyorum: Son beş on yıldır okuduğum pek az Türk yazar var, zira sevdiğim kişiler zırt vırt roman yazıp yayımlatan insanlar değiller. Hepsini ayrı ayrı çok sevdiğim bu yazarları alfabetik olarak sıralayayım;

Alper Canıgüz

Hakan Günday

Hikmet Temel Akarsu

İhsan Oktay Anar

Murat Menteş

Selçuk Altun

Sezgin Kaymaz

Hell yeah, baby! That's all! Yukarıda adı geçen yazarların tüm eserlerini "en az" birer defa [Alper Canıgüz, Hakan Günday ve Sezgin Kaymaz'ınkileri aklıma estikçe açıp açıp, tekrar tekrar, pek çok defa] okudum/okuyorum.

Sezgin Kaymaz'ın uzun öykülerinden oluşan Medet'ini Mardin'e giderken aldım ve orada bitirdim. Döner dönmez, yazarın son romanı Ateş Canına Yapışsın ile Alper Canıgüz'ün GizliAjans'ını aldım ve onları da arka arkaya devirdim. Bir de yukarıdaki isimlere ilâveten, postu modern kızıl tilki Hakan Toker var ama gıcıklığına yazmıyor! Yazsa da, okusak!

Fransız yazar Gilbert Sinoué'nin 2004 yılında "polisiye roman" dalında Grand Prix aldığı Les Silences de Dieu [Tanrı'nın Sessizliği], Serhat Yalamanoğlu çevirisiyle Doğan Kitap'tan çıkmış. Üst üste üç [sayıyla 3] defa okudum. Bu romana basitçe "polisiye" demek büyük haksızlık olur, okursanız ne demek istediğimi anlayacaksınız. En kısa zamanda kitabın orijinal Fransızca basımını da edinip okuyacağım.

Ekim ayının başında, Megami Sama's Blog'da Anime Aranıyor diye bir yardım çağrısında bulunmuştum. İzlemek istediğim animeleri bulmam pek kolay olmayacak gibi duruyordu ama konuyla ilgilenen blogger arkadaşlar sağolsunlar, çok yardımcı oldular, yol gösterdiler, hediye olarak yolladılar.

İstediğim animeleri ararken, Shop Anime DVD adında bir site keşfettim ve buradan da bir sürü anime ve film getirttim. İşte bunlardan bazıları: Hayao Miyazaki'nin son animesi Gake no Ue no Ponyo; Kumo no yoo ni, Kaze no yoo ni [bu animenin yapımcısı Studio Pierrot, çocukken heyecanla izlediğim Nils ve Uçan Kaz Morton'un da yapımcısıymış]; Gin-iro no Kami no Agito [a.k.a. Origin: Spirits of The Past] ve Gekijô-ban Hagane no Renkinjutsushi: Shanbara o Yuku Mono [a.k.a. Fullmetal Alchemist The Movie: Conqueror of Shamballa].

Ayrıca, sağda solda izlemeyi çok sevdiğimi sürekli tekrarladığım, Takashi Miike'nin "Şiddet Senfonisi" Koroshiya Ichi [Director's Cut with Bonus]; Azumi ve Azumi 2: Death or Love da Shop Anime DVD sayesinde koleksiyonuma orijinal versiyonları ile katıldılar.

Gelelim 2009'dan istediklerime:

* Sevdiğim Türk ve yabancı [Fransız, Japon, İngiliz, Amerikalı] yazarların en az birer yeni roman yayımlamasını ve onları edinip okumayı;

* Shop Anime DVD'den Tadanobu Asano'nun oynadığı filmlerden bende olmayanları satın alıp, hayran olduğum bu aktöre ait orijinal dvdlerden oluşan özel bir koleksiyon yapmayı;

* Büyükbabamın, babaannemin ve onların anne & babalarının memleketi, köklerimin geldiği yer olan Makedonya'daki bu güzel kiliseyi ziyaret edebilmeyi;

* Reiki'ye, Meditasyon'a ve Tarot'a ama hepsinden önemlisi Japoncamı pekiştirmeye daha fazla zaman ayırabilmeyi;

* Mavi hapı yutup, gaflet ve dalâlet uykularına yatmış olup da kendini bilmeyenlerden uzak; kırmızı hapı özgür iradeleriyle alıp, farkındalığı yüksek olanlara yakın olmayı diliyorum.

Duydun mu Noel Baba?!

Dizi İzleme Manyaklığı: The Big Bang Theory

2008-12-26T03:18:00.002+02:00

Birisi, bu saatten sonra kalkıp "dizi manyağı" olacağımı söyleseydi, ağzımı bırakır başka bir organımla gülerdim. Ama neymiş? Büyük lokma yutacak ama asla büyük konuşmayacakmışım.

Evet, bir diziye tutkunum: CBS'in 2007'nin Eylül ayında gösterimine başladığı The Big Bang Theory bu.

Dizinin iki ana karakteri var: Leonard Hofstadter, PhD. ve Sheldon Cooper, PhD. Bir de Leonard'ın hastası olduğu, yan komşuları "dumb blondie" Penny var. [Aslında bu kız, benim "red neck white trash" tanımıma daha çok uyuyor ya ,neyse!] Alanlarında ne kadar başarılı olsalar da, doktoralı bu iki ev arkadaşının sosyal hayatı yok denebilecek kadar azdır. Kendini karşı konulamaz bir kadın avcısı sanan yüksek mühendis Howard Wolowitz, M.Eng. ve ortamda herhangi bir dişi yaratık olduğunda nutku tutulan Rajesh Koothrappali, PhD.'yi saymazsak.

Durum komedisi janrında olan dizide, her bölümde farklı bir konu işlense de, genel olarak iki ana karakterin alışılmadık yaşamları ve hayatı algılayışları üzerine kurulu.

Dizideki ana karakterlerinden biri olan Sheldon Cooper'ın en büyük hayranlarından biriyim. Jim Parsons tarafından canlandırılan karakter, dört kafadar arasında dehâsıyla öne çıkar. Bu bağlamda adeta bir mutant [X-Men'in süper kahramanlarından biri] gibidir. OCD ve Asperger Sendromu gibi ufak tefek kusurlarını saymazsanız! Eh, o kadar kusur Kadı kızında da olur! :-p

Türkiye'de [hemen hemen her konuda olduğu gibi], dizi geç yayınlanmaya başladığından bölüm olarak oldukça geride. CBS'de neredeyse 2. sezonun sonuna yaklaşan dizi, burada 1. sezonun ortasında. Aradaki farkı, torrent ağlarını sömürerek kapatmaya çalışıyorum. Bir dizi uğruna, düştüğüm hallere bakın!

CNBC-e'de Salı akşamları 20:30'da izleyebileceğiniz The Big Bang Theory; sıradanlıktan hoşlanmayan, gündelik hayatın ve insanların gerzekliklerine katlanamayanlar için ideal. IQ'um, Battlestar Galactica ve Star Trek izlemeyi seven, parçaçık fiziği üzerine uzmanlaşmış Sheldon Cooper'la yarışamasa da, ne yazık ki EQ yönünden onu solladığım kesin. Dönüp hayatıma bakıyorum da, Asperger Sendromlu olsam, o kadar da kötü olmazmış.

Bir Dua

2008-12-25T02:56:00.000+02:00

Bu gece İsa Mesih'in doğumunu kutlarken, tüm insanlık için dua ettik. Aşağıda okuyacağınız dua, Aziz François'nın duasıdır ve en sevdiklerimden biridir. Sizin için ettiğim bu duayı, sizlerle paylaşmak istedim.

"Tanrım, her yerde barış ve huzuru sağlamak için bana yardım et ki;

Kinin bulunduğu yere, sevgi; hakaretin bulunduğu yere, af; anlaşmazlığın bulunduğu yere birlik; yanlışlığın olduğu yere hakikat; imansızlığın olduğu yere iman; ümitsizliğin olduğu yere, ümit; karanlığın olduğu yere, aydınlık; kederin olduğu yere, neşe getireyim.

Rabbim, lütfet!

Avutulmaktan çok, avutmayı; anlaşılmaktan çok, anlamayı; sevilmekten çok, sevmeyi dileyeyim. Çünkü insan verince, alır; benliğini unutunca, benliğini bulur; affedince, affedilir; ölünce, sonsuz hayata erişir.

Amen!"

KUTSAL DOĞUM GÜNÜ: CHRISTMAS

2008-12-24T04:10:00.000+02:00

Her yıl, 364 gün boyunca gelmesini beklediğim, kutlamayı en fazla istediğim ve özlediğim zaman dilimi geldi. Bu gece, o yüce varlığın, İsa Mesih'in doğuşunu kutlayacağız yine ilâhiler ve dualarla.

Hildegard von Bingen - O Ignis Spiritus - Emma Kirkby with Gothic Voices

O ignis spiritus paracliti,
vita vite omnis creature,
sanctus es vivificando formas

Sanctus es unguendo
periculose fractos:
sanctus es tergendo
fetida vulnera.

O spiraculum sanctitatis,
o ignis caritatis,
o dulcis gustus in pectoribus
et infusio cordium
in bono odore virtutum.

O fons purissimus,
in quo consideratur
quod Deus alienos colligit
et perditos requirit.

O lorica vite et spes compaginis
membrorum omnium,
et o cingulum honestatis
salva beatos.

Custodi eos
qui carcerati sunt ab inimico,
et solve ligatos
quos divina vis salvare vult.

O iter fortissimum
quo penetravit omnia;
in altissimis et in terrenis
et in omnibus abyssis
tu omnes componis et colligis.

De te nubes fluunt,
ether volat,
lapides humorem habent,
aque rivulos educunt,
et terra viriditatem sudat.

Tu etiam semper educis doctos
per inspirationem sapiente letificos.

Unde laus tibi sit
qui es sonus lauudus,
et gaudium viter,
spes et honor fortissimus
dans premia luics.

500. Yazı

2008-12-22T00:02:00.000+02:00

2007'nin 5. ayında 100. yazımı yazmışım; 7. ayında 200. yazıya; 11. ayında 300. yazıya ulaşmışım. 400. yazıyı ise 2008'in 4. ayında yazmışım. Tempom [yazı yazma ihtiyacım ve hevesimle paralel olarak] inişli çıkışlı bir grafik gösterse de, 2008'i bitirmemize 10 gün kala 500. yazımı yazıyorum.

Geçen zaman içinde, harika insanlar tanıdım, güzel dostluklar kurdum. Bütün bunlar için bloğuma minnettarım. Arada, bir sansür felâketi de atlattık blogger camiası olarak. Durugörür sağolsun, Serbest Yazarlar adında bir oluşuma önayak oldu da, yokluk zamanında duygu ve düşüncelerimizi oradan aktarabildik. Sansürün ardından, bloglarıma alan adları alıp, yeni adrese taşındım.

Yazma eyleminin asıl güzelliğinin eski usül takılmakta [kağıt, kalem vb.] olduğunu bir defa daha gördüm. Bunun en yakın örneğini, Mardin gezimde yaşadım. Bir parça da olsa, geceleri hissettiğim "taşra sıkıntısı"nı moleskine'ime aktarırken.

Burada yaptığımın, ortaya bir "eser" çıkarmadığı son derece açık. [Olur a, bir gün hepten kafayı üşütüp böyle bir iddiayla ortaya çıkarsam, Léman Gölü'ne bakan huzurlu bir bakımevine yatırılmamı sağlayacak dostlara şimdiden teşekkür ederim!] Kusup rahatlıyorum zaman zaman, bazen de hoşuma giden şeyleri [kitap, film, müzik vb.] paylaşıyorum, hepsi bu. Tek ölçütüm dürüst olmak, öncelikle kendime karşı. Kerametleri kendilerinden menkul köşe yazarları gibi, kasılıp havalara girmek hem komik hem de avam olur.

İsterdim ki, ikinci yaşını çoktan doldurmuş Goddess Artemis' Blog'un 500. yazısı için havai fişek gösterisi hazırlatayım [:-PpP]; şöyle inceden bir cocktail prolongé organize edeyim, eş dost bir araya gelsin [:-Pp]; hiç olmadı bir podcast yayımlayayım da kulak paslarımız silinsin [:-p]. Ancak, bu saydıklarımdan hiçbiri Desiderius Erasmus'un Deliliğe Övgü'sünden aşağıya yaptığım alıntı kadar "günün anlam ve önemi"ne uygun düşmeyecekti. Bu eseri okuyalı, tam 18 yıl olmuş... Yazıldığı 1509'dan beri, zamanının çok ilerisinde bir eser olan Deliliğe Övgü'den seçtiğim "yazma eylemine ve yazarlara" ait kısa paragrafı umarım beğenirsiniz.

Daha uzun bir süre, birbirimizi okumamız, paylaşmamız, yaşamamız ve yazmamız dileğiyle... Sevgiler! :o)

"...

Kitaplar yazarak ölmezlik peşinde koşanlar, hatiplerle aşağı yukarı aynı kumaştan yapılmışlardır. Hepsinin bana büyük minnet borcu vardır. Ama ben, özellikle yalnız havailikler, saçmalar yazanlara ilham veririm. Zira, mâkul eserlerle, az sayıda akıllı kimsenin alkışlarını çekmek isteyen; hakem olarak perse'leri, leilus'ları reddetmeyen bu yazarlara gelince, bunların talihleri bence gıptadan daha çok merhamete layıktır. Zihinleri hep işkencededir; metinlerine ekler yaparlar, değiştirirler, silerler, sildiklerini tekrar yazarlar, tekrar tekrar gözden geçirirler, düzeltirler, akıl sorarlar; yaptıklarından hiç memnun olmazlar; bir eseri ortaya çıkarmak için dokuz on yıl çabalarlar. Bu kadar uykusuzluk, zahmet, çalışmadan sonra, uykunun zevkini tatmadan geçirilmiş bu kadar geceden sonra elde ettikleri ödül nedir? Pek az sayıda okurun alkışı, yani dünyanın en boş, en havai şeyi!

..."
Deliliğe Övgü - Desiderius Erasmus - çeviri : Nusret Hızır - BFS Bilim Sanat Felsefe Yayınları - 1990

Cumartesi Videosu

2008-12-20T01:16:00.001+02:00

Nette gezinirken CollegeHumor videoları arasından aşağıdaki videoyu buldum. Hem Star Wars'a hem de The Simpsons'a olan sevgimi ve hayranlığımı harmanlayan bu kısa videoyu beğeneceğinizi umuyorum. Neşeli ve güzel bir hafta sonu herkese! :o)

The Simpsons: Star Wars Intro

En İyi 50 Çizgi Roman Karakteri

2008-12-16T04:20:00.007+02:00

Hani belli başlı sıralamalar vardır: "Tüm Zamanların En İyi 100 Filmi" gibi. Bunları o kadar basit, o kadar yetersiz, o kadar salakça bulurum ki anlatamam. Kime göre, neye göre kardeşim? Birey olarak, İzlenilmesi Emir/Şart Kipinde 10 Film diye kendi kriterlerime göre fikir beyan edebilir ya da öneride bulunabilirim. Beğenirsiniz, beğenmezsiniz, geri zekalıca bulabilirsiniz, o sizin görünüşünüz olarak kalır, beni bağlamaz.

Ancak, Empire Magazine gibi neredeyse 20 yıllık bir geçmişi olan ve ciddi bir sinema dergisi olduğunuz iddiasıyla ortalıkta dolanan bir kurumsanız, yaptığınız listelere dikkat etmeniz gerekir.

Empire'ın yaptığı sıralama 50.'den 1.'ye doğru şöyle gidiyor:

50) Spawn

49) Captain Haddock

48) Harvey Pekar

47) Apollo & The Midnighter

46) J. Jonah Jameson

45) Deadpool

44) Jenny Sparks

43) Astro Boy

42) Saint of Killers

41) Green Lantern

40) Scott Pilgrim

39) The Mekon

38) Cerebus

37) Daredevil

36) Agent Graves

35) Hellboy

34) Dr. Strange

33) Venom

32) Lex Luthor

31) Usagi Yojimbo

30) Emma Frost

29) Swamp Thing

28) The Tick

27) Johnny Alpha

26) Marv

25) Dr. Doom

24) Deena Pilgrim

23) Obelix

22) Hunter Rose

21) Captain America

20) Wonder Woman

19) The Punisher

18) Halo Jones

17) Iron Man

16) Rorschach

15) Death Endless

14) The Hulk

13) Vladek Spiegelman

12) Spider Jerusalem

11) Jesse Custer

10) The Thing

9) Magneto

8) The Joker

7) Judge Dredd

6) Dream Endless

5) Spider Man

4) Wolverine

3) John Constantine

2) Batman

1) Superman

Şimdi buradan Empire'da bu listeyi hazırlayan arkadaş(lar)a seslenmek istiyorum: Hangi mantığa dayanarak Captain Haddock'u listeye aldınız da Tenten'i liste dışında tuttunuz?

Captain America gibi bir karakter [ki görüp görebileceğim en gerzek süper kahraman ismi bu!] kolayca listeye girmiş de, V neden yok?

Naruto Uzumaki, Edward Elric, Alucard gibi karakterler dururken; ala ala yalnızca Usagi Yojimbo'yu mu alabildiniz Uzakdoğu'dan listenize?

Çocukluğuma renk katan, okumam yasak olduğu halde gizli gizli alıp okuduğum Mister No, Mandrake, Kızılmaske; ayrıca Martin Mystère, Dylan Dog ve en önemlisi Corto Maltese nerede?

Neil Gaiman'ın The Sandman'ini, Æon Flux'ı, ve Enki Bilal'in yarattığı mükemmel karakterleri sayamıyorum bile!

Tanrı sizi bildiği gibi yapsın!

Hasankeyf'te Sabah

2008-12-12T18:12:00.005+02:00

Mardin'den dönmeden bir önceki gün, beni daha önce Mardin ve çevresindeki çeşitli yerlere götüren taksici Kasım bey'le [ki kendisi işini samimiyet ve ciddiyetle yapan iyi bir şöfördür, Mardin'e giderseniz Meydanbaşı Güven Taksi'den Kasım beyi mutlaka sorunuz, size yardımcı olacaktır] anlaşarak, Mardin'den yaklaşık 60 km. uzaklıktaki Hasankeyf'e gittik.

Hasankeyf'i uzun uzadıya anlatmama gerek yok, tüm dünyaca ne olduğu ve ne olacağı biliniyor. O nedenle fotoğraflarla sizleri baş başa bırakacağım. Benim için bu gezinin en büyük artılarından biri de, yıllar yılı coğrafya kitaplarında okuduğum, haritalarda gördüğüm, Mezopotamya'yı oluşturan nehirlerden biri olan Dicle Nehri'ni yakından görmemdi.

Bu yazı, Mardin gezimle ilgili yayımladığım yazıların sonuncusuydu. Bitirmeden önce, son bir şey eklemek istiyorum: Mardin'de sokakta yürürken, bir yerde oturup çay içerken ya da bir restaurantda yemek yerden çevreden duyduğunuz konuşmaları anlamanıza imkan yok. Çünkü yalnızca konuşmaların Arapça mı Süryanice mi yoksa Kürtçe mi olduğunu ayırt etmeye çalışabilirsiniz. Tabii yeterince yabancı dil ve fonetik bilginiz/kulağınız/ilginiz varsa.

İşbu nedenle, İstanbul'da beş vakit duyduğumda içime fenalıklar getiren ezan sesi, Mardin'de her duyuşumda o kadar güzel ve o kadar uhrevî geldi ki anlatamam. Arapça lisanına hâkim [belki de anadili Arapça olan] bir müezzinden ezan dinlemeyi, Tanrı tüm isteyenlere nasip etsin.

Mardin'den Birkaç Farklı Kare

2008-12-09T00:20:00.001+02:00

Mardin'de gün ağarmaya başladığında, bir terasa çıkıp fotoğraf çekerseniz bulutlar yukarıdaki fotoğraftaki gibi, bulutların altındaki Mezopotamya platosu ise aşağıdaki fotoğraftaki gibi görünecektir. Bu şehirde beni en çok çarpan şey de buydu: Gözünün alabildiğince uzanan bir plato. İstanbul gibi kaotik bir metropolden sonra, bu "boşluk" hissi insanı inanılmaz derecede rahatlatıyor, içini huzurla dolduruyor.

Güneşli bir günde, tarihi Mardin Postanesi'nin karşısındaki Yivli Minare'nin altında oturup çay içerken, Mezopotamya platosuna sırtınızı dönüp, Mardin Kalesi'nin fotoğraflarını çekebilirsiniz.

Bir Pazar sabahı, Süryani Kadim Kırklar Kilisesi'nde sabah ayinine katılmaya gidip, bahçede ayinin başlamasını beklerken, çan kulesinin üstündeki bir bulutun nasıl da bir meleğe benzediğini görüp şaşırabilirsiniz.

Çoğu Artuklular zamanında kalma birçok çeşme var Mardin'de. Bunlardan bir tanesi de Savurkapı Mahallesi'ndeki Ceviz Çeşmesi [Ayncevzi Bab-ı Savr]. Çeşmenin, XIII-XIV. yüzyılda yapıldığı sanılıyor. Suyu Mardin Kalesi'nden gelen çeşme yakın zamanda restorasyon görmüş ve içilebiliyor.

Yine, Savurkapı Mahallesi'nden bir balkon süslemesi.

Son fotoğrafı, İstanbul'lu metroseksüel erkeklere armağan ediyorum. İstanbul'da böyle hizmetler veren bir erkek kuaförü -en azından camına kapısına yazıp, ilan eden- görmedim! :-p